Kendimizi bi' rahat mı bıraksak artık? Daha derine kazmasak, daha geriye gitmesek, daha çok düşünmesek aynı konular üstüne mesela. Kendi özgürlüğümüzü kendimiz yere çakmasak ve kendimizi boğmasak? Bıraksak ve hayat sürmeye devam etse. Biz de bir kez olsun cidden sıfırdan başlasak. Eskilerin üstüne kura kura yıkılan yıllar biraz sıktı zira...
Bir gün biriyle son kez ayrılabiliriz ve bunun farkında bile olmayabiliriz. O halde neden sevgimizi bile bir plan program dahilinde dağıtmaya çalışıyoruz? Her şey geçecek ve her şey için bir gün geç olacak. O halde "mantıken" saçma da gelse söylememeli miyiz içimizdekileri artık? Duygu ve düşünce hamallığına ne gerek var? Hem belki bize saçma gelen karşımızdakine o an çoook iyi gelecek?
Konuşmak istemelere, yanlıştan kaçınıp susanlara; bekleyenlere... Anca yazalım böyle alakasız yerlere...
