İnsan her kararıyla, ve hatta karar vermeme haliyle (ki bu da bir karardır), dallar yaratıyor geleceğine dair. Mevcut durumdan yeterince memnun olamayan herkes, umut etmek istiyor. Daha iyi günlerin geleceğine inanıyor ya da inanmak zorunda hissediyor direnebilmek için. Sonuçta kimse en güzel gününün ya da günlerinin geçtiğini düşünmek istemez değil mi? Ne acı bir farkındalıktır o his.
