Yalnızlık, kalabalıkken özlenen bir şey değil miydi?

Hania Rani - Time

Güneşi Beklerken

İnsan her kararıyla, ve hatta karar vermeme haliyle (ki bu da bir karardır), dallar yaratıyor geleceğine dair. Mevcut durumdan yeterince memnun olamayan herkes, umut etmek istiyor. Daha iyi günlerin geleceğine inanıyor ya da inanmak zorunda hissediyor direnebilmek için. Sonuçta kimse en güzel gününün ya da günlerinin geçtiğini düşünmek istemez değil mi? Ne acı bir farkındalıktır o his. 

Bilinirliğimizin zaman aşımı

Ses olsunculuk: rehber - Büyük Saat (altta YouTube videosu var)

Her günün bir akşamı, gecesi, sabahı, sonrası var.

Sonrası? 

Bazen bir çığlık atmak istersiniz ama boğazınızda düğümlenip kalır. Çıkmasının bir faydasının olmayacağının bilinci belki, belki de iç kanamadan gitmek daha kolay diye bir tercih. İçiniz yanar, kavrulur fakat o ateşi fark edemezsiniz; Yalnızca bir duman sızar derinlerden. Bütün duygular, bir is perdesinin arkasında kaybolur. Zihninizde yankılanan tüm düşünceler, eski bir filmde solup giden bulanık sahnelermiş gibi yitip gider... Koskoca bir kaos, nefessiz kalışlar, yüksek bir baskı, sıkışmışlık hissi... Belki de en büyük yalnızlık, anlamlandıramadığımız bu yığının ortasında yaşıyor olmaktır. Yaşamak da denir mi ona, mesai geçirmek gibi bir şey zaten. Anlamlı bir şey bulamamak...