Sesler susunca

Kendimi taşıyamıyorum, ağır geliyor günlük hayatımda taktığım maske. Yine de atamıyorum onu bir yerlere, bu kadar karanlık herkesi korkutur diye. İç diyaloglara çevirdim düşüncelerimi, ama yetmedi. Sessizlik düşmanımdı, kendim bile dinlemeden konuştum suskunluk düşmanlığıyla. Sesler susunca da geceye küskün, öylece durdum.

Bıraktım kendimi bırakıldığım kadar

Hiç yüzünde utanması kalmamış saçımı tarayan çaresizliklerin. 

Herkesin içinde dileniyorlar canıma. 

Bahçemde köyünden kovulmuş rüzgarlar; 

Benim kadar kullanılmış, benim kadar alışamamış alışmaya.

Neler kaybettiğim umurumda değil, ellerimde tanık birkaç gözyaşı… 

Kamyon kamyon yabancı acılar yüklü suratımda. 

Ateşle yaklaşmayın kalbimin habersizliğine. 

Bıraktım ben de kendimi, 

bırakıldığım kadar sadece...