Hiç yüzünde utanması kalmamış saçımı tarayan çaresizliklerin.
Herkesin içinde dileniyorlar canıma.
Bahçemde köyünden kovulmuş rüzgarlar;
Benim kadar kullanılmış, benim kadar alışamamış alışmaya.
Neler kaybettiğim umurumda değil, ellerimde tanık birkaç gözyaşı…
Kamyon kamyon yabancı acılar yüklü suratımda.
Ateşle yaklaşmayın kalbimin habersizliğine.
Bıraktım ben de kendimi,
bırakıldığım kadar sadece...
