Ayakta durmakta o kadar zor güçlük çekiyorum ki anlatamam, yaşayamıyorum. Ben aslında yaşamakta güçlük çekiyorum, mutlu gibi görünmekten, yalan gülümsemelerden yorgunum. Gözlerine teslimim. Yapamıyorum yalnız olmuyor hiç bir zorlukla baş edemiyorum. Kalbimin yalnız yaşamak için attığını
bilmek yetmiyor bir başkasının kalbinin de benim için attığını bilmek istiyorum. Bilmek istersen; ben artık yaşayamıyorum...
Her şey insanın üzerinde o kadar çok
geliyor ki bazen tek darbede son vermek istiyorum bu acıya. Yaşamaktan zevk aldığımdan değil alışkanlıktan nefes alıyorum. Hiç bir zaman içten gülemiyorum,
mutlu olamıyorum bütün dünya yanımda olsa yine sen yoksun. Yine bir eğrelti, bir eksik... Herkes arkadaşım herkes dostum olsa sen yine olmazsın, bilirim.
Hiç bir zaman olmadın ki oysa. Sadece ben öyle sandım. Aslında sadece kocaman bir sanmaktan ibarettin. Ben bittim sen de bende de bit artık. Senden öncesini
yaşamamış gibi hissediyorum. Kafamdaki sorulara kendim bile cevap veremiyorum. Şimdi gelsen "bundan sonra benimsin, birlikte devam ediyoruz el ele" desen
her şey çözülür diyemem. Nefret, sevgi arası bir şey bu ama özlemlere karşı koyamıyorum. Ben seni istemiyorum artık benim için doğru insan değilsin
ama yatağıma uzanıp kafamı çevirdiğimde göz göze gelelim istiyorum, her zaman elimi uzattığımda dokunacağım mesafede ol istiyorum, saçlarına sadece
ben dokunabileyim istiyorum, asla mesafe girmesin aramıza istiyorum, kalbinin sadece benim için attığını bilmek istiyorum, ben artık mutlu olmak istiyorum.
Bir kerecik seni seviyorum desen yeter. Çok mu şey istiyorum?
Ben seni asla yarım bırakmadım, asla gerimde bırakmadım. Sadece sen orada kalmak istedin. Bunun tek cevabı bu. Sen ister inanmak iste, ister inanmak isteme ama sonuç bu. Gerimde kalmak için o kadar çok çabaladın ki.. Oysa o kadar çok söz vermiştik ki birbirimize. Her saniye aklıma geliyor bunlar oluru varken olmayan şeyler canımı çok yakıyor. Mutlu olmak istiyorum ama sonbahar izin vermiyor sen de çok fazla sonbaharsın. Yokluğun canımı öyle yakıyor ki. Ben buna rağmen ayakta duruyorum, durmaya çalışıyorum. Bir zamanlar bizi aynı çatı altında birleştiren her köşe başında karşılaşma ihtimalimiz olan hatta tanışmamızı sağlayan yere her gün gitmek zorunda kalıyorum. Bu canımı ne kadar yakıyor tahmin bile edemezsin. Merdivenlerde her adımda çakılıyorsun aklıma. Elimde değil unutamıyorum, unutamıyorum... Her engeli aşıp kalbimize sıkı sıkıya tutunduğumuz zamanlar geliyor aklıma. Belki yıllarca birlikte olsak da bir gün ayrılacağız diyerek geçiriyorum içimden. Elbet bir gün bitecek, bir gün çekip gideceksin, bir gün seni unutmam gerekecekti.. Fakat bu kadar erken olmamalıydı..
