Ne saklandım ne de kendimi gösterebildim aslında. Bazen saklananlara özendim, bir yetenek benimsedim, her şeye kimsenin haberi olmadan erişmeyi, sonra saklayacak bir benliğim olmadığını fark ettim, sustum. Başkası gibi olmayı denedim, başaramadım. "Ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol" demiş ya Mevlana, sanırım 7 öğüdünden bir onu tuttum.
Kendimi anlatmam, her şeyi bu denli dökmek doğru mu dedim sonra, beni bilmek isteyen varsa neden bilmesin ki. Ne dinlerim, ne izlerim, dün gece neye ağladım yine, neden bu saçma ruh halim, korkularım... Unutabilenlerdenseniz sorun yok ama anılarımla yaşarım ben, sırlarım benimle gelir her yere ve ansızın kaçmaya çalışırlar zaman ve mekandan bağımsız bir şekilde, kavuşmak isterler bilinirlerin görkemine. O an onu tutmak, susmak her daim zor gelmiştir bana, tutamam zaten uzun zaman.
Ama bu devirde ne denli sağlıklı bir davranış bu?
