Bazen motivasyonumu düşünüyorum, neden, ne için, neye devam ediyorum? Anlamsız geliyor her şey, duruyorum, yaşamıyorum bir süre. Kaldıramıyorum bu yükü, tamamlayamıyorum hiçbir şeyi. Zamanım var diyorum sonra, hepsine zamanım var. Nasıl okuldaki ödevleri projeleri bir türlü hep yetiştiriyorsam hayatı da yetiştireceğim; çünkü daha zamanım var.
Sahi gerçekten var mı? Ağlayarak nefessiz uyandığında ölmeye ne kadar yakın olduğunu düşündün mü mesela? Bazen gerçekten nefes alamayıp boğulmuş olmaktan korkuyorum. "Uykusunda, huzur içinde öldü" diyecekler, kendilerini avutacaklar; oysa ne çok acı çekiyor insan. Ne çok acı... Acıya göreceli diyoruz, dünyada ne acılar var diyoruz, avunuyoruz bir türlü. Bastırdığınız duygular patlıyor sonra tekrar tekrar. Ya zamanım yoksa, ya daha genç değilsem, ya geç kaldıysam. Bu hikayenin tamamlanıp bitmesi için çok şeye ihtiyacı var, ama bende bitirebilecek enerji var mı bilmiyorum.
