Durgun bir denizdim şu anki gibi, kendiyle mutlu şımarık bir erkek çocuğu olmayı da seviyordum üstelik. Kendimle baş başa kalınca çökerdi yüreğime hüzün bulutu. “Keşke böyle olmasaydı”, ya da "keşke böyle olsaydı"larım hep sonradan vururdu ince ince. Bir karanlık sarardı dört bir yanımı. Güneş açtığında yine gülümserdim çocuklar gibi…
