Mevsimin kanatları altında rüzgarla yarışıyorum. Zaman yine aynı zaman. Her şey için, herkes için zaman, yine o zalim zaman. Anlatıyorum, anlaşılamıyorsam eksiklik ya bende, ya da beni kendine doğru çekende, yeryüzümde. Her kimde olursa olsun sonuçta dışarıda kar yağıyor. Ne zaman bu cümleler bahar'a veya yaz'a düşer, işte o zaman ben de suya bir kar tanesi.
Bulutların mevsimi yok asla. Nereye gitsem peşimdeler. Kar yağıyor şehrime ve ben penceremin dışındayım. Yem arayan kuşların ayakları altında, toprağın üstünde, çiçeklerin renginde, ağaçların sessizliğinde, gecenin içinde, en çok da yüreğinde zamana boyanıyorum.
Sana karışıyorum; senin de şehrine kar yağıyor mu?
Ve ben seni, gördüğüm ilk kar tanesi, seni mevsimsiz seviyorum.
