Sana söylenecek ne kaldı artık, onu bilmiyorum. Benliğimin büründüğü matem havasını, bedenimin büründüğü siyahları anlatsam ilgini çeker mi ki?
Tek bir saniye için durup beni dinleyebilir misin hayal kırıklığımı anlatmaya yeltensem? Varsayalım dinledin, anlar mısın beni? Hak verir misin? Her duamda adının geçtiğini söylememe gerek yoktur sanırım. Adın, suretin, olmayan anılarım her daim bende. İçimde, dualarımda, her anımda, dört bir yanımda. Yazdığım dizeleri sırayla karalamam da olası. Şizofreniye bağlayıp kafiyeli sözlerimi, olasılıksız mutluluğumu da yok sayabilirim pekâlâ. Sanatı var edenin acı olduğunu kabullenmek istemiyor çünkü canım bugün. Ayrılığı heceleyip, iliştirmek istemiyorum sayfalarıma. Yeterince katlanmadım mı ben vuslatın imkânsızlığına? Benimle olmak sana mutsuzluk veriyorsa da biraz kendini zorla, biraz da sen katlan Allah aşkına!
