Etrafı surlarla çevrili yalnız bir ada gibiyim. Arada bir konan kuşlar da olmazsa, içimde yaşayan bir nefes kalmayacak. Sabretmeyi öğrenmiştim aslında, ama bu kadarı beni bile aşıyor. "Taş olsa çatlardı!" diyorum. Bunca yorgunluğun üstüne biraz durup dinlenmek istiyor kalbim. Bir omuza yaslayıp başımı, azıcık soluklanmak... Hatta bir ömür boyunca güçlü görünmek adına tuttuğum gözyaşlarımı kollarında serbest bırakmak istiyorum. İstediklerim aslında bu kadar basit, ya da belki de bana öyle geliyor. Yaşadığım sıkıntıları üstüne atmak değil derdim. Öyle uykusuzum ki gecelerdir, bilemezsin. Sessizliğin parçalayan ağırlığından olsa gerek sürekli uyandığım huzursuz uykulardan bedenim yorgun düşüyor. Sen gelsen kafamı koyar koymaz dalıp gideceğim mutlu bir gecenin özlemini çekiyorum.
