Vakit gece yarısı, hüzün yağıyor üstüme. İnsanlar gelip geçiyor ve ben sadece duruyorum. Nefesinize odaklandığınız anlar vardır ya, otomatikten aldığınız ve bir daha otomatiğe bağlanamayacak gibi hissettiğiniz anlar, oradayız işte. Bir derin uçurum, hafif esen rüzgar, bir yanda özlem bir yanda ise korku. (D)üşüyorum.
Neredesin? Gittiğinden beri üşüyorum, gittiğinden beri düşüyorum. Gözüm hep kapı eşiklerinde, köşe başlarında, anın olan her yerde. Belki hala aynı şehrin sokaklarını arşınlıyoruzdur, belki de sen "nihayet" dünya turuna çıkmışsındır, kim bilir. Ya da az önce yanımdan geçip gittin belki, kim bilir.
Keşke ben bilsem, keşke bir şeyleri bilsem de gelsem. Ama sen bil! "Bülbül gülce, ben sence konuşuyorum nicedir."
