Biliyorum her şeyin bir sonu olduğunu ve hiç bir sözüm kalmadı aşk üzerine. Öyle çok kırıldım ki, kırılmakla kalmadım yıkıldım bile diyebilirim. Ama gücümü toplayıp var gücümle sevdim seni. Anlamasan da hissetmesen de... Ömrün belki bunu anlamayla geçse yine de olmayacak. Sevgin bana yeter. Yalan sözlerinle, gülüşlerinle avurum, aldanırım. Ben sadece kendime kanarım, söylediklerinin yalan olduğunu bile bile inanıyorsam bu benim samimiyetimdendir. Özlediğim anları toplasak bir sen eder mi? Bendeki bu özlemi giderir mi? Varlığından bihaber olduğum zamanlar nasıl yaşıyordum? Oysa ben seni tüm yalanlardan daha çok seviyordum. Bir kere sarılsam sadece bir kere her şeyimi veririm tereddütsüz.. Aklım, ruhum, bedenim her şeyim seninle dolu. Bu haldeyken nasıl bitebiliyor? Nasıl gidiliyor? Şu durumda inan ki hiç yaşanılmıyor hiç yaşanılası değil. Her gece kanar durur sensizlik bazen o kadar ağır geliyor ki. Sen nasıl ayakta durabiliyorsun? Ben sensiz yaşayamıyorum!
Kalbimde bir delik açarak sevmiştim seni o kadar zor oldu ki kalbime girişin ve o kadar kısa zamanda tamamına etki edişin... Bütün kalbim artık senindir. Sensiz nefes alamam, sen olmadan yaşayamam. Durduğun an ben de biterim. Aslında ben nedir ki? Sen yoksan ben olmanın ne anlamı var? Sana nasıl anlatırım sensizliği? Yokluğun benliğimin noksan olmasıdır. Sen yoksa kalbimin, ruhumun, bedenimin bir anlamı var olmadığını bir ben bilirim. Hayatım sensin, olmadan yaşayamayacağım, nefes alamayacağım bir durumdayım. Dönmüyor dünyam ve bilmek istersen, ben sensiz yaşayamıyorum!
