Yoruluyorum, bazen öylece durmaktan bile yoruluyorum. "Dik kalmak ne zor bir şeymiş meğer." diyorum, sonra üzgün olduğunu söyleyen insana "üzülme" diyenler geliyor aklıma, acı acı gülümsüyorum. İteliyor muyuz bazı şeyleri diye düşünüyorum, sorumluluktan kaçıyor muyuz daima? Mesela biri kendini değersiz hissedince "Olur mu öyle şey, seni herkes seviyor." falan diyoruz. Başkalarına duygu atamayı geçtim, gerçekçi bir teselli mi bu? "Ben seviyorum seni" demek çok mu zor, "ve ben sana gerçekten değer veriyorum.". Bazen zor hoş, buna bile üzücü cevap alabiliyorsunuz çünkü, insan da kendini korumaya odaklı bir canlı da olduğu için, neyse...
Üşüyorum, yazın ortasında bile üşüyorum bazen; oysa kışın tişörtle dolaşan ben değil miydim, bunalmıyor muydum kat kat giyinmekten daima? O zaman da diyordum "Üşümek aslında duygusal bir şey.". Geçen kış hiç üşümemiştim mesela...
