Siz sorunun kaynağını adınız gibi bilirken malumu beklediniz mi? Ben biraz öyle yaptım.
Kendime belli aralıklarla yetemediğim şeylerle boğuşuyorum. Bu süreçler daha çok düşünmeye de zamanımın kaldığı süreçler oluyor. Kendimden korkmaya başlıyorum sonra, en doğru diye saçma sapan şeyleri benimsiyorum. Her ifadeyi en kötü ihtimalinden tutuyor böylece kötü sürprizlerle karşılaşmıyorum. İyi bir şeyle de pek karşılaşmıyorum hoş. Olanı da bozuyor gibi bir şeyim, korkularım arttıkça özellikle. Yaşama sevinciyle dolduktan sonra bile bir anda geldi geçti bir birey olma çabam varmış gibi davranıyorum. Yine bu süreçlerden birindeydim, 12 yazı çıkardım içimden. Yazdım, yazdım, ve yazdım. Kaç kez kilitlemişsem ruhumu bir o kadar uğraştım. Kanata kanata açtım hepsini. Konuşamadığım ne varsa döktüm oraya. Ben yazdım, okuması gereken kimse okumadı. Söylesem de duyulmazlardı zaten. Sonsuz bir grilikten geliyorum. Sonlu olsa daha mı iyiydi?
