Yine boşluğa düştü, kendini ispat şansı bulamaması bir kenara işe yaramazlık duygusu yine bütün benliğini kapladı. Ama kararını vermişti, küçük hesaplarıyla yalnızlığını bir süre de bastırabilecek, hem de bir işe yarayacaktı. Hızla yürüdü...
Derin bir nefes aldı. Duyduklarının gerçekliğinden emin olamıyordu. Kırılmamak için daha fazla, yalnızlığının kendi kararı olduğunu kendine o kadar çok inandırmıştı ki, duyduğu her güzel söz normal bir bireye olan etkisinin on katına kadar çıkıyordu. Unuttuğu bu aidiyet ve işe yarama duygusu o kadar güzeldi ki planlarını değiştirdi. Bitmesin istediği her şey gibi o da bitti ama, yine yollara koyuldu ve müzik çaldı...
"yavaş yavaş açıkla her şeyi
savaşmadan nasıl kaybettiğini"
"yavaş yavaş açıkla her şeyi
savaşmadan nasıl kaybettiğini"
