Bazen tonla hayat yaşamış gibi hissediyorum. Şuncacık hayatımda yaşadığım bazı şeyleri hatırlayamazken bu kadar "dolu" hissetmek garip geliyor açıkçası. Sanki içimdeki her boşluğa evrenin çeşitli yerlerinden anılar sızmış, ben de onları kendiminkilerden ayıramıyormuşum gibi...
Hata yapmaktan korkuyorum, birilerinin yaralarına dokunmaktan korkuyorum, kendi pişmanlığımdan değil de başkalarının benim yüzümden bir şeylerden pişman olmasından korkuyorum. İhtimaller denizinde yüzmek de efor istiyor, nefes kesiyor azıcık...
Yaşanan her şey bizi bir yere taşıyor diye ummaya çalıştım hep. Bazı bazı bunu da dile getirdim, "Eğer bütün bunlar olmasaydı, bugün bu da olmayacaktı." dedim. Avunma şekli bir yerde, tüm o yollar asla kesişmiyor da olamaz sonuçta değil mi?
