Yaşamı gerçek kılan tek şey mücadeledir. Savrulurken sağa sola, sadece izlerken hayatı "yaşadım" diyebilir miyiz? Evet her mücadelenin sonu iyi bitmez, hatta hiçbir şeyin sonu iyi bitmez; hayatımızda girdiğimiz çıkmazlar, aldığımız yaralar, oynanan oyunlar, bazen de sadece sevgi istediğimiz anlar. Her şey mücadele sonucu gelişir, bu yüzden durağanlık öldürür bizi. Yaptığımız seçimler hayatımızın gidişatını belirleyen en büyük etkenlerdir; yaşadığımız yer, çevredeki insanlar sadece bahanedir aslında. O halde neden duruyoruz?
Düşünce dünyamda çok yaşadım ben, buraları da hayal dünyamla uzun uzun doldurdum. Sağır edici bir sessizliğin içinde benliğimi ve ruhumu kaybettim, hayatın karmaşasında kayboldum, insanların duygusuzluğunu benimsedim. Kendim için yaptığım tek şey nefes almaktı uzun zaman. Beynimi kemiren türlü türlü düşüncelerden, kalbimin ağrısından, insanların gerçek olmayan iğrenç samimiyetinden, hep bi' beklentinin içinde yaşamaktan, hep birilerini memnun etmeye çalışmaktan, çığlıklarımı susarak saklamaktan, saç diplerimden ayak uçlarıma kadar hissettiğim ve hissedemediğim her şeyden yoruldum. Gitmek isteyip gidememekten, nefes almak isteyip alamamaktan, özgürce bi' şeyler yapmak isteyip yapamamaktan, hayatın koyduğu gereksiz sınırlardan, beynime işleyen her yalan sözden, hayatıma takılan tüm yanlışlardan yoruldum. Kaçmak istedim her gün beynimi kemiren o yalanlardan. Yalnız kalmak istedim kendimle, sadece böyle düzelirim sandım.
Beni anlayan yoktu, ben de susup kendi köşeme çekildim. Bazı hislerin anlatılır yanı yoktur zaten, dinleyeni yoktur daha doğrusu. İnsanın içinde yaşayarak ayağa kalkmayı öğrenmesi gerekir. Bazı zorlukları atlatabilmek için düşmesi, değişmesi gerekir. Acı çekmeni sağlayan olay büyümen içindir aslında. Ben de büyüdüm, bak kocaman oldum! (Evet tam buradan doğum günüme bağladım, ehe)
Sahipsiz duygulara, olmayan insanlara seslendim uzun süre. İnsanları değil duyguları gerçek görmenin sonucuydu bu, pişman değilim. Yaşadığım hiçbir şeyden de pişman değilim. Alternatif bir zaman çizelgesindeki olası eksiklikleri düşündükçe bugüne daha çok bağlanıyorum. Hem artık sahiplendirdim yazılarımı da, acılarımı da, hayallerimi de. Net bir görüşe geçtim diyebilirim. Büyük büyük laflar edip, açık açık konuşabilen biri değilim, ama duyabilene çok şey anlatıyorum. Hislere tercüman olan kelimeleri bulmak zor hem, tam konuşamadıkça da dağıtıyor insan düşünceleri toplayabileceği zaman gelene kadar. Şuan yanımda olan insanları, mutluluğumun tüm kaynaklarını çok seviyorum. Ve sen, aslında tüm renkler sende saklı. Sen başlı başına bir gökkuşağısın ruhumda. Mutlu olmak için en gerçek sebep, en büyük huzur, gittikçe büyüyen en güzel duygusun. Zaten sevgi değil mi her şeyi üstün kılan tek şey, sevdikçe güçlüyüz biz de! Sevgi dolu yaşlar herkese!
