Mutluluklarınızı biriktirir misiniz bir kenarda? Ölçülebilir olanları en azından? Son bir senedeki en iyi hissettiğiniz anlar toplamı ne kadar mesela? Hatırlamak ister misiniz onları? Hatırlamak gülümsetir mi sizi? Tekrarını iple çeker misiniz ya da o ana dair en ufak bir şey bile içinizi ısıtır mı? Bir yerlere önemsediğiniz şeyleri ve ufak detayları kaydeder misiniz biraz da bu nedenle? Bu garip bir şey mi sizce? Her şeyi kaydetmek belki garip olabilir, biraz da kendi hayatını fazla ciddiye almak belki, ama orada da "kimle ilgili" diye bir soru çok şeyi değiştirir gibi geliyor bana?
Hayat garip bir şey. Gelgitleri ile yoruyor insanı, bıktırıyor; önce en tepeyi (ya da o an öyle sandığınız yeri/şeyi) gösteriyor, hemen ardından en dibi; sonra başka bir tepe ve başka bir dip, sonra yine... Diyor ki insan "Yeter, sakin kalalım. Duralım artık. Değişmeyelim. Değişkeni çok olan olaylara da hiç bulaşmayalım." E bu neye yol açıyor, bir durağanlığa/sabitliğe. Apati ve ataraksiya kavramları ilginç savunma halleri/durumları aslında. Ama şimdi bir düşünme akışında da sözlük gibi tanım girmeyeceğim. Neyse, bu durağanlık çok eğlenceli bir şey değil haliyle. E ne yapıyoruz o zaman, çeşitli uğraşlar/hobiler ediniyoruz, mesela ben hikaye topluyorum; yazmama yardımcı olsun, hayal gücümü geliştirsin, sonucunda ben de bir şey bırakabileyim diye bu dünyaya. Okurum, dinlerim, izlerim, hayal ederim. En güzel rüyalardan da görürüm, en kötü kabuslardan da. Not ederim tüm ekstrem şeyleri, düzeltiyorum, tüm önemli şeyleri. Unutmayı sevmem, unutulmak konusunda ise duygularım karışık. Uçucu olduğumu düşünmenin rahatlatıcı bir tarafı var, unutulmama isteğindeki ego kırıntısı da hoşuma gitmiyor mesela; ama bir eser bıraksam ardımda, bir kitap, bence egodan bağımsız bir unutulmamak olurdu.
