Bir yol bulmak lazım… Bir çaresi vardır illaki her şeyin değil mi? Peki "unutmak" bile seni hatırlatırken ben nasıl başaracağım? Git gide söndürdün ışıklarımı, kapattın bütün kapılarımı. Sayende artık adını da anamıyorum, tam dilimin ucuna geliyor; susuyorum. "O" diyorum, Adını söyleyemiyorum, zaten herkes anlıyor kim olduğunu. Bir saniye dilimden düşmediğin günlere sayıyorum. Belki içimden hiç susmadan tekrar ediyorum. Ama sesimle birleştiremiyorum, suç işleyeceğim sanki öyle çarpıyor kalbim. Öyle utanıyorum, öyle mahcup oluyorum. Sonra kendimden nefret ediyorum. Ben bile kendime bu kadar acımasızken başkalarının anlamamasına hak veriyorum.
Rüyalarıma giriyorsun artık... Artık diyemem ya; hala demeliyim. Her şeyi unuturum belki umuduyla dalıp gittiğim rüyalarımda buluyorsun beni. Öyle gerçeksin ki, ve ben sana öyle hasretim ki… Hiç uyanmak istemiyorum. Hani demiştin ya "hayatıma girmiş ve girecek olan en temiz kişisin" diye... İnan o kadar masumum. O masumiyettendir bu yazdıklarımı duyamıyor olman. O masumiyettir sessiz çığlıklarıma sebep. Sana göre; senin hayatında; yani sana bu kadar temiz olduğum için başkalarına bir o kadar siyahım. Bunu bir sen anlarsın biliyorum…
