Yarınlarda hep mutlu olalım

Uzaklardayız biliyorum. Bir nefes kadar uzaktayız seninle. Oysa her nefes alışında varlığın düşüyor avuçlarıma. Göreceksin, geceden sonra sabah olacak. Acılarına yansa da ömrün, umutlarına tutun. Her nefesin uçurum çaresizliği gibi duvarlardan geri dönüyorsa ruhunun dehlizlerine, bırak ve yalnızlığın(ın) içinde büyüt beni. Islansa da kirpiklerin, umuda tutun sen. Bak senin her nefes alışında bir adam gülümsüyor hayata. Acısına inat senin mutluluklarıyla sarıyor yaralarını. Şimdi sevme zamanı.

Her zaman gülümse ki; dünyada yüzlerine yoksulluğun resmi çizilmiş çocuklara senin gözlerindeki aydınlatan uçurtmalar yapalım ve yarınlarda, evet yarınlarda hep mutlu olalım.

Nerdesin?

Nerdesin! Aslında nerede olduğun önemli de değil ya, neyse. Çünkü nerde olduğunu bilsem de olduğun noktaya ulaşmak çaresiz ve belki de yanlış. İşte, gözlerdeki perdenin, sanki pencerede kirlenmişliği var gibi, kapkara ve hiçbir şey görülmüyor. Umutsuzluğun umudu da vardır elbet. Karanlığa baş kaldıracak gözlerin nuru da vardır elbet. Hayatta korkuların pençesine düşen nefes alışlarda, yaşamaya dirençli soluklar da vardır, ama özlenenin özlemi bunlara nerde ve nasıl ulaşmamızı sağlayacaktır o meçhul ve özlenmeye de devam özlenen. Bakışsızdır belki özlemlerim ama, ama amaçsız değildir.. Hasretin zirvesinde dokunaklı sözler değildir bunlar, özlemin içindeki duyguların haykırışıdır ve soruyor, nerdesin?