Anonim kimliklerle bir yerlerde bulunmak güzel şey, önyargılardan kaçmak tek neden. Hala bazen, ön yargılardan arınmış bir şekilde insanlarla konuşmak isterim. Ama zamanın da etkisi ile olası "hayır"ın ağırlığından pasif bir insan oldum. Ben tekrar çocuk olmak istiyorum, insanları yargılamadan konuşabilmek.
Bakınız, doğduğunuz anda gruplandırıldınız, hatta doğmadan bazı konularda. İsminiz, cinsiyetiniz, bir bakıma dininiz, mensup olacağınız kesim, olabileceğinizin sınırları hep çizilmiş. İnsanlar sizi gördüklerinde bunların üstüne boyunuz, kilonuz, saç rengi ve şekliniz ve göz renginizi de ekliyor hatta kimi durumlarda isim ve soy isim bile sizin hakkınızda düşünceleri değiştiriyor. Bir fırsat varken gruplandırılmamanın, bunu kullanmak ve özgürce düşüncelerimi belirtmek istedim; o yüzden isim resim yoktu. İnsanı insan yapan, duyguları konuşmak tercihim. İsim/cisim sen istemesen de yön verir ki duygularına. En basitinden sende olmasa karşıdakinin tavrı senin "önceden belirlenmiş" özelliklerine bağlı; senin tavrın da onların tavrına.
