Her şeyin bir kaçışı var değil mi hayatta? Sabah sadece kaçmak istedim, rüyalarımdan da gerçeklerimden de neyden olduğunu düşünmeden sadece kaçmak. Aşklardan, sevdalardan, insanlardan, yaşamdan, düşlerden. Hep bir kaçış vardır... Sen de çok yaparsın bu kaçışı... Düşlerini bırakırsın bir yerlere şimdi sırası değil dersin... Sevdalarını aşklarını bırakırsın beklemeye, senin daha önemli işlerin(!) vardır çünkü...
Bir sevdaya zaman ayırmak gerekir çünkü ve senin zamanın değerlidir. Hiç bir sevda senin istediğin gibi değildir çünkü, hep bir eksik, hep bir yanlış vardır seni sevenlerde, beklentilerin gibi değildir. Mükemmeliyetçi ruhuna ters düşer bu sevdalar, eksiktir çünkü hep bir şeyler, hiç bir şey demeden devam edersin yoluna, daha önemlidir senin beklentilerin...
Her şeyin zamanında yaşamalı diye düşünürsün ama nedense senin zamanların bir türlü gelmez, hep bir yerlerde beklemeye alışmış aşkların vardır ve yaşama sırası bekleyen mutlulukların... Senin de vardır sevdiğin ama tıpkı senin onların olmadığın gibi o da senin değildir, anlarsın, anladığım gibi... Bir yalnızlık başlar içinde... Hoş zaten hep yalnız olduğunu düşünmüşsündür hayatta ama bu yalnızlık başkadır ve acıtır canını... Hadi şimdi de kaç içindeki yalnızlıktan....
Yapabiliyor musun?
Yapamazsın, istesen de yapamazsın ve kaçtım sansan da kaçamazsın hiçbir şeyden. O yüzden bırakıp yaşamalı insan. Kaçan kovalanır geçerli değil burada, kovalayan kazanır, o kadar! Ve şans en umutsuz anında döner, güneşin gecenin en karanlık anının hemen ardından doğması misali...
