Beklemek, artık güneşin ışığını gözlerimden yitirmişken, tanıdık acılara bırakmışken nefesimin sayılarını; beklemek sadece nefes alarak, zamanın mucizesini bekleme. Ne güneş doğacak artık, ne gözlerim kırpışacak heyecanla. Şimdi yalnızım isimsiz, dayanaksız, beklentisiz bekleyişlerimde. Gitmek bir vazgeçişse, vazgeçiş suskunluksa bu bir yanılgı. Kolay anlatılmazdı zaten kendine bile anlatamıyorsan mevsimlerini. Mevsimsiz kalmak, karanlıkta ışıksız beklemek imiş, kendi çaresizliğine zamanı yaslamak imiş dayanak diye. Tüketmiyorum kelimeleri henüz gitmemişken limanlarından, kelimelerle barışmayı bekliyorum çaresizce…
