Aksi aslını değerli kılar; var olanın kıymeti yok olabileceği ihtimalinin keşfiyle artar. Basitinden başlayalım, nefes almak. Sınırlandırılmadıkça ne kadar kıymetli olduğunu anlayamamamız ayrı garip, bunu farkında olmadan yapabiliyor olmamız ayrı. Bu denli "doğal" bir şey acı verse mesela, nasıl yaşardınız düşündünüz mü? Tecrübe ettiniz mi ya da her nefes alışınızda bir acı/ağrı? Bazı şeyleri "doğru" anlamak için önce unutmamız gerekiyor. O nefesin kıymetini bilmek için sıkışıp kalmak, ya da her nefeste göğüs kafesinin aleyhinize çalışması gerekiyor. Ancak o zaman "normale" dönünce nefes aldığın için bile mutlu olabilmeyi öğrenebilirsiniz. Yoksa anca "lafügüzaf..." der geçersiniz.
Taşan zihnimiz aleyhimize işliyorsa da benzer şekilde unutmaya başlamamız lazım. Kendini değiştirmek eklemelerden ibaret olamaz, temelden başlamak gerekir; yoksa 2-3 adımda bir "Ama..." derken bulursunuz kendinizi. Her şeyin köküne inmek, incelemek ve yeniden tanımlamak kolay değil elbet. En büyük korkumuzun kaynağını ya da en büyük sevgimizin odağını sorgulamak hele, hiç kolay değil
