Düşüncelerim fazla gelmeye başlamıştı bana ilk buraya uğradığım zamanlarda. Hayatım ellerimden kayıp gidiyordu adeta. Kabul etmiyordum, inkar ediyordum yaşananları. Olamazdı ki zaten böyle bir şey, olmamalıydı. Kitaplarda böyle olmuyordu, mutlu olmasa bile son, "normal" oluyordu. "İlk yarısı mı bu benim hikayemin?" deme ihtimali de var elbet. Düzelecek mi? Düzelmeyecek. O işler öyle yürümüyor. Seyir zevki yüksek olsun diye tasarlanan hayatlar yaşamıyoruz sonuçta. Dolayısıyla durduğumuz yerde bir şey düzelmeyecek. Uğraşıp duracağız, düşüp kalkacağız. Kaçmayacağız, üstüne gideceğiz. Dertlerin demlenince güzelleştiğini kim söyledi ki zaten? "Dur şimdi zaten ortalık karışık" diyemiyoruz kendilerine, yönlendirmek de anca yine ertelemek oluyor. Kendimizi şartlayamıyormuşuz, zor yoldan öğrendim bunu.
