Duygusal erozyondan kaçınmak lazım. Alışık değiliz sık değişimlere. Adapte olmuyor, yaşıyoruz her birini. Keskin dönüşler de malum, zararlıdır bünyeye. Peki nasıl stabil kalacağız? Nasıl sakin kalacağız? Nasıl parçalanmadan duracağız?
Tecrübeler... Evet tüm o güzel ve kötü anılarımızı toparlamamız lazım. Gücümüzü anlamanın tek yolu bu çünkü. Bir "kader mahkumu" edasıyla kendimizi dibe çekmek ya da insanlara üstten bakmak için değil; kendimizi görmek, geçmişimizden güç almak için. Neler atlattım, neleri daha atlatabilirim; üstelik bu kez daha güçlüyüm diyebilmek için.
Mış gibi yaşamak zor şey. Bağıra bağıra yardım istemen gereken zamanda bastırıyorsun kendini. Hatta kimsecikler de tesadüfen soramasın, denk gelmesin diye aktif bir şeyler yapıyor gibi hikaye falan atıyorsun. Instagram filtrelerinin ardına hayatınızı gizliyorsun falan, çok kolay! "Ya sen ne güzel yerlere gidiyorsun!" duyuyorsun böylece, oysa olması gereken "Sen yine nelerden kaçıyorsun?". Bu sahtelikleri anlayanlar mı? Buralarda onlardan çok yok. Neyse, ben neyden mi kaçıyorum, hayatın kendisinden. Acılardan değil ihtimallerden, yaşanmışlardan değil yaşanabileceklerden kaçıyorum. "Yok, hayır" duymak ne kadar kötü bir şey bilir misiniz? Ben bilirim. Tüm heyecanlarınız, tüm zihniniz sağlam bir darbe yer, zaman kavramınız şaşar, her şeye daha da geç kalmış hissedersiniz. Sonrasında kararlar ve daha çok kararlar. Kendinizden uzaklaşmaya başlarsınız, çünkü mevcut siz çevrenizle uyuşmuyorsunuzdur. Ve yani, insan biraz da olsa sosyal bir canlı olmak istiyor. Bu uğurda kendiniz olmaktan feragat etmeye başlayınca ise sinirleniyoruz. Daima kendini çiğnemek, "alıngan" yapıyor sizi. Normalde kızmayacağınız şeylere kızıyor oluyorsunuz ve yoruluyorsunuz her şeyden. Ama yine de sizin kabullendiğiniz karanlığınızı kabul etmeyenlerle girilen "acıyor mu bana acaba?" dedirten her konuşmadan/iletişimden iyidir "mış gibi yaşamak". Evet ben dengedeyim, evet ben mutluyum, evet ben insanlarla falan çok güzel iletişim halindeyim, çevrem uf ne geniş ne geniş. Aynen hayat çok güzel. Sahi son hikayemi görmüş müydünüz?
