Hani bir an gelir, sen sen olmaktan çıkarsın, gözün başka bir şey görmez, nefes almak bile zor gelir adeta. Her şey üstüne gelir, kaçmak istersin, nefret edersin her şeyden, herkesten, ve özellikle kendinden. Nefretimin içinde bazen sevgiyi de yazsam yine de mutsuzdum. Korkuyordum sevmekten, o yüzden daha kolayıma kaçan bir yol bulmuştum, ben sevginin kendisini seviyordum. Hani derler ya "ben seni sevmeyi sevdim" diye aslında bu kendini kandırmaktan başka bir şey değil, sevgiyi sevmek diye bir şey yok, yeni yeni anlıyorum bu hatamı. Güzel bir rüya görüyorum da uyanacakmışım gibi geliyor zaman zaman; bazen ise "Ne malum, artık değil hem" derken buluyorum kendimi. Bu rüya değil, değil mi? Sevdiğim sen gerçeksin, sana olan duygularım gerçek, ne olur bunlarım gerçek olduğunu söyle bana. Söyle ki içimdeki umutlar hiç sönmesin. Bir yağmur damlasıyla buldum seni bir yağmur damlasıyla tertemiz geleceğim sana...