Her yazımın başlangıcı aynı, sen

Her yazımın başlangıcı aynı "Sen". Her satır sana yazılıyor çünkü. Her şarkı seni anlatıyor. Her zerrem seni yaşıyor. Her sabah aklımdan senin adın geçiyor. Her saniyem seni yaşatıyor. İşte bu yüzden "her şey sensin" diyorum. 

Hani sensiz geçiyor ya günlerim; sözde ayrıyım ya senden, yalan. Kendimi bir an elimde kalem seni yazarken buluyorum. Biter diyorum bir gün, kelimelerle birlikte tükenir gider diye bekliyorum, satırlara dökeyim içimden aksın gitsin diyorum; sonu gelmiyor. Her şey bitiyor "Sen" bitmiyorsun. Sen hiç bitme!

Zihin bulanması

Rüyalarınızın nereden geldiğini düşünür müsünüz? Gününüzün (ya da düşüncelerinizin) çeşitli kısımlarının birleşimlerinden çıkan bir ürünün bizi şaşırtması oldukça garip ama bir o kadar da güzel bir şey...

Sen neredesin kar tanesi?

Ruhumda kocaman bir boşlukla doğmuş gibi hissederdim, tamamlamaya çalıştım, tamamlayamamaktan korktum. Anlatamadım derdimi asla, anlayamadım da insanları sanırım. Ama anlaştık biz seninle, değil mi ya? Her şey o kadar çok sana bağlı gibi ki, başka hiçbir şeyin gerçekliğinden o kadar emin olamıyorum. Anlatamam ama sen anlarsın belki.

Ayağa kalkma zamanı!

Bazen tüm yollar karışır, doğru ve yanlışın ayırt edilemeyişi durağanlığa iter. Her yolun sonu karanlık görünür; oysa ışığa yürümenin daima bir yolu vardır. Bazı sonuçlara deneyerek ulaşılır, mantıkla değil. Korkma, yürü; ASLA PES ETME!

Ayağa kalkmak için önce dibe düşmeli

Yapamıyorum, kaldıramıyorum tüm yükleri. Gücüm yetmiyor. Geçmişte büyük salaklıklar yapıyordum, anlatıp dalga da geçiyorum kendimle. Şu an ne kadar da mantıklı geliyorlar değil mi? Acıyı işlemek, acıyı dönüştürmek, bir süre deşmek, dibine kadar yaşamak. Böyle atlatmayı öğrendim ben tek başıma. Kalan her şey örtme yöntemiymiş. Acılar yaşanmalı. Ayağa kalkmak için önce dibe düşmeli insan.

Zamanı gelmedi mi?

Neredesin diye sorma bana, kayıp bir şehrin ortasında hayallerinde kaybolan insanlardanım ben. Bu kadar uzak ve erişilemez hayaller koymamalı belki de insan kendisine, ama kendimizi inandırmamız gerekmiyor muydu en başta? Aldığım her nefeste tükenirken nasıl umutla dolabilirim bilmiyorum. Konuşmak bir ihtiyaç, paylaşmak bir ihtiyaç ama karanlığı paylaşamam; tüm güzellikleri yok edecek kadar karanlığı salamam ortaya. İtiraf ediyorum, yapamıyorum. Güzel bir şeye neden de olamıyorum, evet şu sıra hiçbir işe yaramıyorum. Zaman akıp gitmeye devam ediyor; söyle, artık zamanı gelmedi mi? 

5 dakika sürdü inanmam

"Hayatta hiçbir şey benden önemli değil!" dedim... 5 dakika sürdü sanırım buna inanmam. Başarılı değilim bazen kendimi kandırmakta. Daha basitini denedim sonra, kendime zararı da olsa "Her Neyse!". O kadar güçlü değil, söylemek de pek rahatlatmıyor ama kendimi hırpalamamı biraz önlüyor. Tavsiye ederim yani, hem argo da değil! Düşüncelerimde de sevmiyorum argoyu evet ne yapalım...