Saatin akrep ve yelkovanı, bazen iki elimdeki kürekler. Su öyle sakin, ve ben öyle sakin çekiyorum ki küreği, adeta akmıyor zaman. Eğilip parmaklarımın ucunu suya değdiriyorum kayıktan. Ilık, ve bana ait sular, lehime akıyor zaman. Sonra fırtına var bazen ve dalgalar. Akrep ve yelkovan küreklerim yetmiyor kayığıma, zamana yön vermeye. Savrulurken bilmiyorum ki zaman mı geçiyor, hayat mı altımda akan sulardan. Ürküyorum, çekiliyorum. Yaş ilerledikçe, zaman aktıkça, kürek çektikçe daha çok fırtına çıkıyor karşıma. Henüz kıyıdayken her şey ne kadar sakindi, ah o parmağımı soktuğum ılık sular, kıyılar…
