Çıktım yürüdüm bugün. Plansız, amaçsız, nefes alma özlemiyle. Derin bir nefes alamamak ne kadar yorucu biliyor musunuz? Ben biliyorum. Ama çıkmam, konuşmam gerekiyordu. Çıktım ve konuştum. Laf lafı açıyor öyle muhabbetlerde malum, uzun da sürdü gerçekten bu seferki. E bir ortalamayı tutturmak lazım, konuşmayı unutacaktım sahi. Anlatmanın verdiği rahatlığın bir değişik versiyonu bu. Geceyi sırdaş edinmiştim hüzünlerime, bir de gündüz gözüyle erguvan artık. Gözyaşlarım hiç bu kadar anlam yüklenmemişti düşerken, temizlemeye çalıştıkları onca şeyi bilircesine hızlı, ama çabuk yitmeden. Yaşamayı anlamlı kılıyor o sıcaklık. Adım attırıyor insana ileriye.
