Geçmişle barışmak bir adım olsa da ne yazık ki yeterli değil. Çünkü insanlar sizi anlattıklarınıza, daha doğrusu anladıklarına göre değerlendirir. Siz yolu anlatırsınız, onlar boşlukları kendileri doldurur. Siz düşüncelerinizi söylersiniz, onlar yargılarını kurar. Anlatmak istediklerinizi de her zaman anlatamazsınız hoş, kelimeler yetmez sonuçta. Yazılı iletişimin sıkıntısı da burada. Kitap okur gibi okuyabileceğimizi sanıyoruz insanları. O iş her zaman öyle işlemiyor işte. İletişim biriken bir şeydir, sizin zaten bilindiğini sanarak kısalttığınız cümleler çok farklı şekillerde anlaşılabilir. Sizin hikayeniz bilinen ve çoğunlukla olumsuz hikayelerle birleştirilir ve apayrı yerlere gider. Sonra yanlış temeller üzerine ne kadar ilerleyebilirsen... Oysa gözler kapatırdı o boşlukları. Ses tonu ile, jestler ile, mimikler ile gerçeğe yaklaşılabilirdi. (dedi insanların gözlerine bakabilmeye 3-3.5 senedir anca becerebilen Hakan, zaten 2 senesi de pandemi...) Karşılıklı oturup konuşabilmek bu yüzden çok önemli, keşke her konuşmamı bu şekilde yapabilsem (hayır video çekip çekip atmayacağım, kendime kadar tonla şey kaydettim hoş... Bu blogun çok ötesinde, ama yani şimdi kim beni öyle dinlesin/izlesin yani.)
Evet, tam da burada yazıyorum ben de düşüncelerimi, çünkü başka çarem yok bir yerde. Kime nasıl dert yanayım? "Beni yanlış anladın" diyerek başlanan konuşmaların pek çoğu hiçbir şey değiştiremeden bitiyor. Hem benim yazma nedenim bir yerde de benim gibi düşünen birileri varsa onlara yalnız değilsiniz diyebilmek. Yalnız olmak zorunda değilsiniz (ben dinlerim en basitinden). Çok konuşursanız yalnız da kalabilirsiniz bu arada, yalan yok. Yalan yok demişken, geçen "Dürüst olmak gerekirse" girişine kafayı taktım, ne yanlış yaşadığımızı gözler önüne seren bir kalıp. Dürüst olmanız gerekir efendim, her daim gerekir. Kendi zararınıza da olsa dürüst olun, en azından vicdanınız rahat uyursunuz. Bana da sorabilirsiniz istediğinizi, dürüst olacağıma emin olabilirsiniz. Elimde gerçekler kaldı zaten sadece.
