Seni de senden aldılar mı?

Tutuşturmuşuz denizi seyreliyoruz yanarak, kavrularak... Sen bilir misin varlığıyla hayata tutunduğun, yokluğuyla hayattan koptuğun insanların hiç var olmaması nedir? Hiç yanında olmaması ve bir daha hiç yanında olmayacak olması… İçin hiç bu kadar çok burkuldu mu senin? Hıçkırarak ağladın mı hiç? Seni de aldılar mı senden? Eksik kaldın mı, içinde tanımsız bir korku ve bir yandan da her şeyden bıkmış bir halde korkusuzluk hali bir anda bulundu mu? Sonunu bildiğin kitabı okuyamamak misali, sonunu bildiğin hayatı yaşamaktan bıktın mı sen de?

Kovulmayı da beceremedim sebepsiz yaşamaktan

Ar etti yüreğim, ar etti dünyalık rüzgarlarım; verilince doyan akvaryum gibiyim. Camlara sıkıştırılmış bedelleri ödüyorum. Ağzım hep açık ayrılığının acemiliklerine. Sayfalarca istifa dilekçesi yazdı gözlerim hayata. Kovulmayı da beceremedim sebepsiz yaşamaktan. Bir yanımda yeter hatıraların, bir yanımda aşısız yalnızlıkların. Isırıldım işte bir gece ayrılığı tarafından... (evet tarafından)

Sessizliği attım sokağa bugün

Sensizliği attım sokağa bugün, seninle geçirdiklerime anlamlar yükleyip, çerçevelerle duvarlarımı süsleyeceğim. Yokluğuna isyan etmektense, senden kalanlarla keyifleneceğim. Issız kaldı sen gidince her yan, her tarafa soğuk bir sis çöktü zihnimde. Neden sendelediysem salondaki o kanepenin yanında, düştüm, elim acıdı. Baktım, kalbim daha çok acımıştı, kalktım.

Kimsem yok benim.
Düşünceler ve ben yalnızız hep gecelerde.
Düşündüklerimi düşünen kişinin tek ben olmadığımı biliyorum.

sen gülersin, onlar bilmezler

Yiten umutların olur, görmezler; "harap etme kendini" derler, gülersin.

Gözün ağlamaktan kurur, kanar hatta, görmezler; "gözyaşlarını akıtma" derler, gülersin.

Güneşin düşer, sen kararırsın, görmezler; "her sabah yeni bir umut getirir" derler, gülersin.

Çocukluğunu toprağa vermişsindir, bilmezler; "hayaller çocukların oyuncaklarıdır" derler, gülersin.

Kanatların kırılmıştır, hayal bile edemezsin uçmayı; "gönlünce yaşa, kuşlar gibi özgür ol" derler, gülersin.

Sen gülersin, onlar bilmezler. 

Onlar sadece derler, sen gidersin. 

Ben değiştim artık biliyorum

Bu acı içime sığmaz oldu..Senden başka herkesin yakasına yapışıp "Bana yardım et!" demek istiyorum. "Al kalbimi sök, hafızamı sil, gözümü kör kulağımı sağır et" demek istiyorum.. Susuyorum.. Susuyorum çünkü hafızam senden başka bir şey hatırlatmıyor. Çünkü gözlerim hayalini silmiyor. Çünkü sesin kulaklarımdan gitmiyor. En acısı da dile gelmiyor bütün bunlar... İçimde birikip gözümden aktıkça koyu karanlıklarda çoğalıyor her damlada yok olmak yerine... 

Uğraşma benimle, zaten anlamıyorum

Bittiğim yerden yazmaya başladım yine, aklımdan geçenleri de aktaramadıktan sonra neye yarar ki yazmak? Neye yarar demişken söyleyeyim, ben bittikten sonra neye yarar? Neye yarar yokluğunda şarkı söylemek, neye yarar "o an"ı anlatamamak tüm heyecanıyla, neye yarar?