Halı kalmadı evde

Ağrı kesicinin mantığı basittir. Acıyı yok etmez, sadece halının altına süpürür. Bir süre gizlenir acılar. Sonra daha fazla acı olacak haliyle. Daha fazla süpürecek. Halı kabaracak. Daha sonra evin annesi fark edecek. Senin diyecek süpürücüye, yaptığın yararlı değil. Evin sahibi eğer bu yaptığını biliyorsa, acının gerçekten geçmediği ve kandırıldığı için daha çok acı çekecek. Ama o acıyı altına süpüreceğin halı kalmadı evde.

Eksiklerle doluyum derken ben

Ben soruyorum, sorular bitmiyor. Bir ben bir de ben. Tek bir şey iyi galiba tüm bunların içinde. Yalnızım ve yalnız olmayı seviyorum. Girdiğim yeri dalgalandırayım, bulandırayım istemiyorum. Kendimi, olanları, içimi, dışımı, beni anlatacak ne vaktim var ne de elimde malzemem var yeteri kadar. bir gün her şeyden elimi ayağımı çekeceğim olacağı o. Belki her şey bensiz daha güzel olur. Belki eksiklerle doluyum derken ben, fazlalık teşkil ediyordum bunca zaman.

Eskiyi özledim!

Bazen yüzünü görmeden yapamadığınız arkadaşlarınız olur. Her dakika yanınızda olan, yanında durduğunuz. Sonra gün gelir göremezsiniz o yüzü. En ihtiyacınız olduğu anda yalnız kalmışsınızdır...   

İç diyaloglara çevirdim düşüncelerimi

Hayallerim öldü sen gidince ve ben de öldüm bir bakıma. Beni yaşıyor sandılar, çaresizliğimi umursamazlık, iç denizlerimdeki dalgalanmaları kendi sahillerinde çırpınan dalgalardan sandılar. İçimi göremediler ama asla, bu yüzden yanıldılar. Orada bile değildim hayallerim öldüğünde, uzun süre fark edemedim de bu yüzden. Takıldım, kurdum sandım; kahrolası beynim tarafından kandırıldım... Duygularımı yitirdim o gece ben bir daha da bulamadım yerine koymak için. Hislerim hep saklandı bilincimden, çok mu acı çektim de duyarsız oldum yoksa korktum mu dahasından bilmiyorum.

Diyemediklerimin artık anlatımı

Çimenlerin yeşilinde ne renkler yaşatıyorum bilemezsin. Her çiçeğin renginden, ayrı bir özlemin tacını saklıyorum. Maviyi, yeşili, moru, her rengi... Katran karası gecelerin amansızlığı bile saklıyorum. Hayatı bir bütün olarak kabul etmek lazım sonuçta değil mi?

Sormaya korktuğum o kadar şey var ki ama hiçbirini soramıyorum. Seslenişlerimin hepsi ansızın bitiyor, hiçbirinde haykıramıyorum. Diyemediklerimin artık anlatımında biliyorum ki uzaklarda her şey ve gidişlerinin gelişi muhakkak iz bırakacak.

Her şey güzel olacak sanırdım,

Hatta bunun için günlük tutmaya kalktım.

Ceplerimde ellerimi aradım,

Ah benim canım yalnızlığım.

   

"Neden?" günü

Daha gün başlamadı bazılarımız için, bazılarımızın ümitleri tükendi bile, bazılarımız için yenilikler heyecanlar dolu bir gün. Boş bir güne uyandım aslında, yapacak bir şeyim yok ne yazık ki, ufak telaşlar dışında. Yani tam da bir "Neden günü". "Neden günü" derken bu soruyu sormanın gününü kast ediyorum. Varlığını sorgulamaya kadar giden süreç evet!