Buralara bağlı kalmak istemiyorum

Önce ağlama krizleri, pişmanlık, kızgınlık, sonucu kestirilemeyen "Acaba?"larla can acısı ile ağlamak, konuşamamak ve hatta yazamamak... Bekleyemez insan bazen olanları, sadece çırpınır durur yaralı bir hayvan gibi. Sahibin gelip ya seni vuracak ve bu acıdan kurtaracaktır ya da bir doktor eli değecektir. İşte buradan sonrası kaderinizdir.

Kalk ve yaşa!

Hayat bu, istediğin gibi değil istediği gibi geçer. Şimdi her basit şey için kurguladığın tüm planları bir kenara bırak, ayağa kalk, silkin ve yaşamaya başla! Çünkü plan kurmakla bir şey elde edemezsin, yaşamalısın. Kalk ve yaşa!

Belki bir gün beni bulamazsın

Yaşama sadece bir daldan tutundun mu o dal kırıldığında kendinin de düşeceğini bilemiyor insan. Ben mi nerden biliyorum, tecrübe. Ben de hep hayata sadece bir daldan tutunuyorum. Ya o dalın yeşerdiğini göreceğim ya da kuruyup birlikte düşeceğimizi. Yine.    

Bir gün beni yanında bulamazsan sakın üzülme, ağlama, bilirsin sen ağlarken ben de ağlarım. Gidişim sessiz olacak belki, geri dönüşüm de olmayacak ama üzülme ben seni daima hatırlayacağım. Sen hep derdin ya her yağmur yağışında seni hatırlayacağım diye bense seni yüreğime her yağmur yağışında hatırlayacağım, ki bilirsin yüreğimde yağmur hep yağar.

Benim çekip gideceğimi düşün ama üzülme, çünkü o dal yeşerecek, gür pınarların yanında büyüyecek ve ben o ağacı göreceğim. 

Beni bende bırak

Neticede giden koyar adama, kalan ağlar. Hıçkırır ya nefesi kesilene kadar, gün geçmez. Sabahları aynaya baktığında balonlaşmış gözler bir daha hüzünlendirir. Ağlaya ağlaya geçer gün, bir bakmışsın güneş açmış, bir bakmışsın o yanında yokmuş. Hatıralarınız, yaşadığınız tüm güzellikler ve o geride bırakmıştır seni, yalnız gibisindir. Yalnızlık seni boğar, bir bakış seni son(suzluğ)una hazırlar.

Özlemle kalakalıyorsun öylece, bakma yüzüme, beni bende bırak.

Hep benimle kal!

Uykunun geldiği o an var ya, algı güçleşiyor hani, yavaşlıyor hareketlerin, göz kapakların ağır geliyor. Ama uyumamak için direniyorsun, neden? Her zaman "rüya"lar ütopik güzelliklerini sunmadı mı sana, "rüyalarının" olan her şey güzel değil miydi, nedir bu kaçış?

Ne yaparsak kendimize, biz yapıyoruz işte

Çok şey yazasım var ama yazamıyorum bir türlü. Kopuk kopuk oluyor, anlamsızlaşıyor gibi. Yazmayınca da kaçıp gidiyor aklımdan. Bazen umutsuz oluyorum işte, ya her şey istediğim gibi gitmezse, yani bir gün gülümseyemezsem, kaybedersem bunu. Korkuyorum gelecekten, bi' o kadar da merak ediyorum. Kaybediyoruz kazandıklarımızın yanı sıra ve zaman geçip gidiyor. Ne yaparsak kendimize, biz yapıyoruz işte.

Ordularımı çektim kederlerimin üstlerinden

Bir mahalle uyanışı adeta, curcuna ciğerlerim; duman takımlı ahbaplarım. Dudaklarım hiç kurumadı kaç zamandır. Ruhuma kirasını artırdı bedenim paracı bir ev sahibi misali yokluğunda. Harcadım yastık altındaki gülüşlerimi de, artık sermayeden yiyor bu senden sonra gelenlere direnişim. Zaten haberimi aldım, ayrılık bu sabah ele geçirmiş başkentimi; ben de ordularımı çektim kederlerimin üstlerinden.