Artık kütlemi bir çift gözde kaybettim

Hep güneş beklerken alışamadım bu yağmurlara. Çatısı akan hayallerimin son manzarasındayım. Zayıflayan içimin sessiz isyanında; kurtaramadı korsan ayrılıklardan açtığım beyaz bayraklar. Bana düşen bu hayatın metrekaresinde artık kütlemi bir çift gözde kaybettim.

Yokluğunda (Leyla The Band)

Yüzünüze gülümsüyorum

Daha cesurum artık. Keşke dememek için çabalıyorum. İçimde büyütmüyorum hiçbir şeyi, çok umursamıyorum ve çok anlam yüklemiyorum yaşadıklarıma. "Giderken ben"le başlayan cümleleri dinlemiyorum bile. Sadece tek bir cümle söylüyorum.

"Yüzünüze gülümsüyorum içimdeki nefretle."

Turuncu lambalı caddeler

Turuncu lambalı caddelerden geçiyordum, yalnızdım, ve yalnızdım. Benim geçtiğim cadde, lambalarını beni görmezden gelerek siyaha teslim ediyordu. Üşüyordum. Her yanını bildiğim bu şehirde kaybolmuştum. 

İçimde adını getiremediğim, hüzün alfabesinin kaçıncı harfi olduğunu bilmediğim kasırgaların uğultuları, en korunaklı odamda sakladığım umudumun kulaklarını sağır ediyordu. Camlardaki siyah ışıklardan kuvvet alan uğultular müstakil umudumu yerinden etmeye yeminliydi sanki.

Seni sevmiyorum

Günlerdir kendimi uyutmuşum aslında. Aklıma gelmiyor derken bile getirdiğim sen her anımda yanımdasın. Bugün daha çok anladım, daha çok özledim seninle konuşmayı, sana bakmayı. Ben kötü bir insanım ve yalancıyım. Yine bir yalan söylüyorum, seni sevmiyorum.

Yazmadan oku beni, yazamadan ben oku

Her sabah yeniden sana doğuyor güneş. Sabah söylenecek tüm sözleri kaldırıyorum lügatımdan sana hoşça kal dememek için. Virgüller koyuyorum senli cümlelerimin sonuna seni anlatmayı bitirmemek için. Bana gelmeni istiyorum dünlerden öte, yarınlardan ziyade. Seninle kapamak istiyorum gözlerimi her gece gözlerinde doğan güneşe.

Hafızamı sil!

Bir yol bulmak lazım… Bir çaresi vardır illaki her şeyin değil mi? Peki "unutmak" bile seni hatırlatırken ben nasıl başaracağım? Git gide söndürdün ışıklarımı, kapattın bütün kapılarımı. Sayende artık adını da anamıyorum, tam dilimin ucuna geliyor; susuyorum. "O" diyorum, Adını söyleyemiyorum, zaten herkes anlıyor kim olduğunu. Bir saniye dilimden düşmediğin günlere sayıyorum. Belki içimden hiç susmadan tekrar ediyorum. Ama sesimle birleştiremiyorum, suç işleyeceğim sanki öyle çarpıyor kalbim. Öyle utanıyorum, öyle mahcup oluyorum. Sonra kendimden nefret ediyorum. Ben bile kendime bu kadar acımasızken başkalarının anlamamasına hak veriyorum.