Kelime kurmakta zorlanıyorum

Sen benim için bazen çözümü zor bulmaca, bazen yalın bir kelime. Bazen çılgın dalgalı, bezen de durgun sakin bir deniz. Belki de uçsuz bucaksız bir denizde, keşfedilmeyi bekleyen küçük bir ada. Senin için “belki” diye söze başlamak da gerçekten zor. Belkileri çıkarmalıyım galiba hayatımdan.. Seni tek kelimeyle ifade etmek, bazen anlayabilmek gerçekten zor. Ama en azından alfabendeki çoğu harfi sanıyorum biliyorum. Belki de kelime kurmakta zorlanıyorum. Sence?

Eylemsizlik durağındaki son yolcu

Son seferine eğildiğim hayatın eylemsizlik durağındaki son yolcusuyum. Anlaşılmaz ağrıların kekremsi çürümüşlüğünde kayboluşlarımı sessizliğimle itiraf ediyorum. Kahkahası kalıyor dudaklarımda arınmaz saklanışların. Kimliğimi örtbas ederken kül sözcükler, taşınmaz uçurumları sarıyorum gözlerimin ferine. Yeniden ağlasın diye kantarda ağır gelen öfkeli akşamlarım.

Durgun bir denizdim

Durgun bir denizdim şu anki gibi, kendiyle mutlu şımarık bir erkek çocuğu olmayı da seviyordum üstelik. Kendimle baş başa kalınca çökerdi yüreğime hüzün bulutu. “Keşke böyle olmasaydı”, ya da "keşke böyle olsaydı"larım hep sonradan vururdu ince ince. Bir karanlık sarardı dört bir yanımı. Güneş açtığında yine gülümserdim çocuklar gibi…

Kelime kurmakta zorlanıyorum

Hayat bazen çözümü zor bir bulmaca, bazen anlayamadığımız kadar açık. Aslında hayat herkesin anladığı dilde yazılmıştır, okuyabilmek veya okuyamamak insanın kendi kabiliyetine ve tercihlerine kalmıştır. Okunamasa da en azından hecelemek lazım hayatı, anlayabilmek ve yaşamak adına. Bunu kolaylaştırmak ve zorlaştırmak biz insanlara verilmiş bir yetenektir. Ama her zaman zordur insan, anlayabilmek ve okuyabilmek hayatı. Çünkü bu hayat alfabesinde harfler hep biz insanlarızdır ve belki de çözüm bu yüzden zordur.. İnsan, belki de ayak basılmamış bir amazon, belki bilinmeyen bir çöl...

Gerçekten var mı?

Bazen motivasyonumu düşünüyorum, neden, ne için, neye devam ediyorum? Anlamsız geliyor her şey, duruyorum, yaşamıyorum bir süre. Kaldıramıyorum bu yükü, tamamlayamıyorum hiçbir şeyi. Zamanım var diyorum sonra, hepsine zamanım var. Nasıl okuldaki ödevleri projeleri bir türlü hep yetiştiriyorsam hayatı da yetiştireceğim; çünkü daha zamanım var.

Evet hala büyümedik.

"Yağmur yağacak bugün" dedim, inanmadı. Yalancı değilim ya, yağacak dediysem yağacak işte, dinle bir kere. Olmadı, iddiaya girdik yağarsa ben, yağmazsa o kazanacaktı ki öyle oldu. Bakalım ödülümü ne zaman alırım.

Koca bir şaka

Her şey koca bir şakanın parçası gibi geliyor mu sana da bazen? Kontrol edemediğimiz şeylerden rahatsız olmamız doğal mı? Ya da mesela, ne bileyim, uyanmaya çalışıyor musun ansızın? Ağlamanı tetikliyor mu bazı sesler? Unutmak istediğin onca şey hücum ediyor mu zihnine, pes edip kabul ettiğin anda da kaçıp seni ağlamanın sınırında bırakıyor mu? Tamama erse rahatlayacaksın işte ama, olmuyor.