Uyusam geçer mi?

- Geçer ya da geçmez, şimdi bunu konuşmayalım... 

+ Ve hiç konuş(a)mayalım sonra. 

Daha derine

Düşündükçe ve çıkış yolu bulamadıkça derine batıyorum. İçim bağırırken susarak oturmayı kabullenemiyorum. Ama güzel konuşabilmek için de belli bir düzeyin üzerinde "mutlu" olmam gerekiyor. Sonuç, yine evrenden işaret bekleyen bir Hakan, müthiş! Bu nasıl bir girdap, durmadan çekiliyorum. Ama biliyor musun, kimseye kızamıyorum. Yapamıyorum yani, olmuyor. Kendime kızıyorum, kendimi harcıyor kendimi tüketiyorum. İletişim ruhun ilacı, bense ilacını kendi almaya korkan biriyim adeta. Hoş bu benzetme olası diğer tüm benzetmelerimi açıkta bırakıyor ama, neyse. Sizinle konuşmadıysam, konuşamadıysam bir şeyleri bozmaktan korkumdan. Sevgi ve korku çok da uyumlu bir ikili değil sanki, değil mi?

Buralara bağlı kalmak istemiyorum

Önce ağlama krizleri, pişmanlık, kızgınlık, sonucu kestirilemeyen "Acaba?"larla can acısı ile ağlamak, konuşamamak ve hatta yazamamak... Bekleyemez insan bazen olanları, sadece çırpınır durur yaralı bir hayvan gibi. Sahibin gelip ya seni vuracak ve bu acıdan kurtaracaktır ya da bir doktor eli değecektir. İşte buradan sonrası kaderinizdir.

Kalk ve yaşa!

Hayat bu, istediğin gibi değil istediği gibi geçer. Şimdi her basit şey için kurguladığın tüm planları bir kenara bırak, ayağa kalk, silkin ve yaşamaya başla! Çünkü plan kurmakla bir şey elde edemezsin, yaşamalısın. Kalk ve yaşa!

Belki bir gün beni bulamazsın

Yaşama sadece bir daldan tutundun mu o dal kırıldığında kendinin de düşeceğini bilemiyor insan. Ben mi nerden biliyorum, tecrübe. Ben de hep hayata sadece bir daldan tutunuyorum. Ya o dalın yeşerdiğini göreceğim ya da kuruyup birlikte düşeceğimizi. Yine.    

Bir gün beni yanında bulamazsan sakın üzülme, ağlama, bilirsin sen ağlarken ben de ağlarım. Gidişim sessiz olacak belki, geri dönüşüm de olmayacak ama üzülme ben seni daima hatırlayacağım. Sen hep derdin ya her yağmur yağışında seni hatırlayacağım diye bense seni yüreğime her yağmur yağışında hatırlayacağım, ki bilirsin yüreğimde yağmur hep yağar.

Benim çekip gideceğimi düşün ama üzülme, çünkü o dal yeşerecek, gür pınarların yanında büyüyecek ve ben o ağacı göreceğim. 

Beni bende bırak

Neticede giden koyar adama, kalan ağlar. Hıçkırır ya nefesi kesilene kadar, gün geçmez. Sabahları aynaya baktığında balonlaşmış gözler bir daha hüzünlendirir. Ağlaya ağlaya geçer gün, bir bakmışsın güneş açmış, bir bakmışsın o yanında yokmuş. Hatıralarınız, yaşadığınız tüm güzellikler ve o geride bırakmıştır seni, yalnız gibisindir. Yalnızlık seni boğar, bir bakış seni son(suzluğ)una hazırlar.

Özlemle kalakalıyorsun öylece, bakma yüzüme, beni bende bırak.

Hep benimle kal!

Uykunun geldiği o an var ya, algı güçleşiyor hani, yavaşlıyor hareketlerin, göz kapakların ağır geliyor. Ama uyumamak için direniyorsun, neden? Her zaman "rüya"lar ütopik güzelliklerini sunmadı mı sana, "rüyalarının" olan her şey güzel değil miydi, nedir bu kaçış?