Anlayamadım

Evet aynı zamanda yaşlandığımı biliyorum. Öyle çok yoruldum ki, öyle çok hırpalandım ki ne yazmaya ne de birileriyle paylaşmaya mecalim kaldı. İki günden beri birden bire uyanıyorum geceleri, kabus desem değil karabasan desem değil anlayamadım. İşin garibi hatırlamıyorum da ne olduğunu. Dün sabah -sakarlığım üstümde ya- merdivenlerden yuvarlandım. Evet tam anlamıyla düşmekti benim bulunmuş olduğum pozisyon. Bir şey olmasın diye parmaklıklara tutundum ama aşağıya kadar sürüklenince bu sefer avcumun içi yandı. Geçen hafta da düşmüştüm merdivenlerde... Hadi bakalım üçüncüsünde uçaktan düşmesem bari, gider ayak...

Yavaş yavaş açıkla her şeyi

Yine boşluğa düştü, kendini ispat şansı bulamaması bir kenara işe yaramazlık duygusu yine bütün benliğini kapladı. Ama kararını vermişti, küçük hesaplarıyla yalnızlığını bir süre de bastırabilecek, hem de bir işe yarayacaktı. Hızla yürüdü...

Sonsuz bir grilik

Siz sorunun kaynağını adınız gibi bilirken malumu beklediniz mi? Ben biraz öyle yaptım. 

Bir kere de o yazsın

"Sus, biraz daha..." dedi kendine. Uzun süre konuşmayınca bir süre asıl sesine ulaşamamak gerçekten olan bir şey miydi sahi? Halbuki istemsiz denemişti bunu defalarca, kendi kendine söylenmeseydi belki ulaşabilirdi o eşiğe. Konuştukça eline ne geçmişti ki o güne kadar? Terazide kesinlikle eksileri ağır basardı konuşmasının. Rezillik çıkarmaktan başka işe yaramıyor diye düşündü. Bazen daha dramatik bir hayat istiyordu, belki de ilgi istemesinin bir sonucuydu. Mesela dilsiz olsaydı insanlar onunla iletişim kurmayı daha çok ister miydi? Hem sevmediği sesine asla katlanmaz, zevkle yazı dilinden ilerleyebilirdi, zira söylediği anda pişman olduklarından çok bıkmıştı. Bazen arkadaş sanrılarına paragraflarca yazı yazardı, ikisine dair aklında ne düşünce varsa dökerdi ortaya, sonunda elbet bir gelecek korkusu ve soru olurdu "biz ilerde nasıl şeyler yaparız?" tadında. Sonra silerdi elbet. Ne zaman geleceği düşünse, dünden bugüne yitirdikleri gelirdi aklına. Yarına dair nice soru yöneltilen bugüne kadar bile gelememişti. "Sahi neden?" dedi. O kadar büyük bir zehir mi saçıyordu etrafa? Yalnızlık hissini başlatan ilk şımarıklığı idi aslında. Herkese her mutlu anında yazıp, her mutsuz anlarında teselli vermeden, "Bir kere de o yazsın."a geçtiği gün kaybetmişti aslında. O mesaj asla gelmemişti. Hala da gelmiyordu. Yitip giden sanrılarının ardından az ağlamadı, şımarıklık hakkını da feragat ettiği tüm güzel şeylerle beraber rafa kaldırdı. Sessizliği huzur sandı, yok olmaktan korkmasına rağmen kendini yokluğa en yakın konuma koydu ve malum olanı beklemeye başladı.

Her şeyin bir kaçışı var değil mi?

Her şeyin bir kaçışı var değil mi hayatta? Sabah sadece kaçmak istedim, rüyalarımdan da gerçeklerimden de neyden olduğunu düşünmeden sadece kaçmak. Aşklardan, sevdalardan, insanlardan, yaşamdan, düşlerden. Hep bir kaçış vardır... Sen de çok yaparsın bu kaçışı... Düşlerini bırakırsın bir yerlere şimdi sırası değil dersin... Sevdalarını aşklarını bırakırsın beklemeye, senin daha önemli işlerin(!) vardır çünkü...

Yokluğunu rüzgara bıraktım…

Denizlerim kurusa da, yağmurlarım yağmasa da, ormanlarım çöle dönse de gülüşün okşarken ruhumu hiçbir şeyi umursamıyorum.. Senin yokluğunda kabarıyor denizlerim, artıyor gelgitlerim, öfkem dinmeyen kasırgaya dönüyor, üçe ayrılıyorum sanki ruhum bir yana yüreğim bir yana bedenim bir kıyıya savruluyor yokluğunun kasırgasında. Hiçbir şey avutmuyor beni, yokluğunda. 

Yokluğunu rüzgara bıraktım, savruluyorum. 

Silkelen ve kendine gel!

Silkelen ve kendine gel! Olmaz ki böyle, tüm gün bir yatağın içinde. Hayattan kaçmak da ne diye? Küçükken daha, derin parlak, gözlerin kaybetmemişken henüz ışığını, karışmalısın hayata! Oturup bir kafede, insanları izlemelisin, gelecek planlarından bahsetmelisin. Göstermelisin onlara nasıl da güçlü olabileceğini. Zekisin çünkü, akıllısın, yeteneklisin, güvenmelisin kendine, o kadar güvenmelisin ki inandırmalısın etrafındaki o tüm boşboğazları yapabileceğine.