İçim acıyor, ben iç kanamalı bir hastayım

Dur dünya, savruluyorum; o kadar hızlı değiştiriyorsun ki yetişemiyorum insanlarına. Konuşmak, bağırmak, ağlamak istiyorum. Belki bir omuz, belki de sadece bir çift göz. Olmuyor, kalamıyorum yalnız; geliyorlar dört bir yandan, kuşatılıyorum düşünceler tarafından.

Aramıyorsun sahi?

Aramıyorsun sahi? Ben de olmasam görüşemeyeceğiz, hoş böyle de anca rüyalarda; olsun, yeterince yaratıcıyım ben. Senle sensiz yaşıyorum ya, hem zor hem de kolay aslında. Seni üzemem gibi geliyor, dans ederken ayağına da basmam! Evet hiç dans etmedik ama etsek de basamam işte.

Müziklerde buluyorum seni, hangi müzikler deme, şarkıları söylesem dayak yeme tehlikem var... Şaka şaka sadece pek de alakalı değil, özdeşleştiğin zamanın müziklerinden bahsediyorum. Ya da bugünkü gibi "Geç Kaldım". Sahi ne çok şeye geç kaldım ben, affet. Yine özür faslına geçtiğimize göre evet, özledim...

İsyan dolu kırılım

Çözülemeyen sorunları dert edinmemeye dayalı "yaşama savaşı"m, varlığımın gereksizliğinin idrakiyle beyaz bayrak sallıyor. Eskiden bir inadına mutlu olma, ya da uğruna savaşma gibi huylarım vardı lakin yaralandıkça insan susmaya ve gitmeye yol aramaya başlıyor. Umarım yolculuğum tez olur da hem ben hem etraf rahatlar.

Nemlenmiş ruhlar

Bu gece nedense doğanın rengi soluk görünüyor. Ürpertici bir bakıştır sanki karanlığın varlığa bakışı. Düşünmek için hiç fırsatı olmayan her nefesin, korkutucu bir alışı var, adı belli değil, ama geceye damgasını vuran bu karanlığın, hükmünün var olduğu apaçık...

Boş gelmişim, boş gidecekmişim

Hayatımda karşıma çıkan tüm beyaz yaprakları ressam edasıyla karalarken silgisiz olduğum gerçeğiyle yüz yüze gelip kağıtları buruşturup mahvetmişim; tükettiklerim hesap sormamış hala benden. Bundandır ki ölmezmişim. Sıkıştırılmış, sıkılmış, yerine oturmamış, sırıtmış sadece sırtını sağlama yaslamış şanslı bir pislikmişim ben. Ölüm bu yüzden gecikirmiş. Boş gelmişim, boş gidecekmişim; hep ararmışım, aradaymışım, aralarda arlanacakmışım.

Empati Hastalığı

Hep insanların iki seçeneği olduğunu düşünürdü; ya annesine benzerdi ya da babasına. Seçeneklerin hiçbirine uygun olmaması onu henüz daha küçük bir çocukken depresyona sokmuştu. Ne zaman empati hastalığına yakalandığını ve kalıpların dışına çıkmaya can attığını fark etti, o zaman depresyondan çıktı.

Herkes saklıyor eskilerini

Bir başımayım artık. Kendimde, kendimden ayrı bir sevdadır gidiyor. Sonundayım ya da başındayım. Öyleyim ya da böyleyim. Bir kaplama kağıdı örtülmüş kurtuluşumun üstüne. Emanet bakışlarımda esaret görmekteyim. Özlemin rengi atmış, bir ruh iliştirmiş yeni miladıma. Zamanı yaşamaktansa, zamanı seçiyorum. Belli, kaybediyorum. Hep dinlemekteyim. Her kapıyı çalana kalbini açarsan acımaz kimse sana. Yaşatmaya yaşarken herkes, ben daha yaşamayı beceremiyorum. İçimdeki bu ayrılık; öyle bir muhasebe tutmuş ki çöp yapmış yüreğimi. Herkes saklıyor eskilerini. Bense süpürüp atamadım dökülen yapraklarımı.