Ben değiştim artık biliyorum

Bu acı içime sığmaz oldu..Senden başka herkesin yakasına yapışıp "Bana yardım et!" demek istiyorum. "Al kalbimi sök, hafızamı sil, gözümü kör kulağımı sağır et" demek istiyorum.. Susuyorum.. Susuyorum çünkü hafızam senden başka bir şey hatırlatmıyor. Çünkü gözlerim hayalini silmiyor. Çünkü sesin kulaklarımdan gitmiyor. En acısı da dile gelmiyor bütün bunlar... İçimde birikip gözümden aktıkça koyu karanlıklarda çoğalıyor her damlada yok olmak yerine... 

Uğraşma benimle, zaten anlamıyorum

Bittiğim yerden yazmaya başladım yine, aklımdan geçenleri de aktaramadıktan sonra neye yarar ki yazmak? Neye yarar demişken söyleyeyim, ben bittikten sonra neye yarar? Neye yarar yokluğunda şarkı söylemek, neye yarar "o an"ı anlatamamak tüm heyecanıyla, neye yarar?

Doğru yolu seçmek hatadır

Doğru yol sizi herkese sürükler. Doğru dedikleri yol sizi aynı yapar. Ne zaman öleceğini bilemezken doğru dedikleri yola sürüklenmek seni yaşayan bir ölüden farklı hale getirmez. İnsan kendi yolunu yaratmak zorundadır, eğer yaratamazsa güzel bir ailenin mutlu kahvaltı sofrasından dışarı çıkamaz hakkındaki düşünceler. Kendi yolun asla doğru değildir ama buna rağmen mantık çerçevesinden uzaklaşarak kendin olabilirsin. Ömrünü kısaltacak, seni ölüme veya hataya sürükleyecek bir yol seçmiş olabilirsin. Ama bu SENİN yolun. Bu yolda hata olmaz, sen olursun, yalnızca sen. Çünkü insan kendine hata yapamaz, bu yüzden kendi seçtiğin yol asla yanlış değildir.

Vakit gece yarısı

Vakit gece yarısı, hüzün yağıyor üstüme. İnsanlar gelip geçiyor ve ben sadece duruyorum. Nefesinize odaklandığınız anlar vardır ya, otomatikten aldığınız ve bir daha otomatiğe bağlanamayacak gibi hissettiğiniz anlar, oradayız işte. Bir derin uçurum, hafif esen rüzgar, bir yanda özlem bir yanda ise korku. (D)üşüyorum. 

Ve... Hoşça kal kelebek!

İşte gidiyorsun bu sefer tamamen, içime baktığımda can çekişen bedenini görebiliyorum, son anlarında bir umut diyorsun, belki kendin için belki de tanıdığın "ben" için. Oysa boşluğa diktiğim gözlerimde gözlerin yok ve ne kadar uğraşırsam uğraşayım burnuma gelmiyor kokun artık! Erimeye yüz tutan hayaline gözlerinden başlıyorum; bir yabancının, bir başkasının gözleri bunlar ve artık siyah beyaz fotoğraf çekildiğinde en karanlık yer gözlerin oluyor. Benim için belki de en büyük acım olduğun ve olacağın için sonra saçların geliyor aklıma, kokusunu içime çektiğim ve bir daha çekemeyeceğim ve sesin bir daha bantlardan bile dinleyemeyeceğim. Neden tek bir kayıtta bile sesin yok? Sevmezsin konuşmayı insanlar karşısında ama ne güzel konuşurdun benimle...