Mevsimsiz

Mevsimin kanatları altında rüzgarla yarışıyorum. Zaman yine aynı zaman. Her şey için, herkes için zaman, yine o zalim zaman. Anlatıyorum, anlaşılamıyorsam eksiklik ya bende, ya da beni kendine doğru çekende, yeryüzümde. Her kimde olursa olsun sonuçta dışarıda kar yağıyor. Ne zaman bu cümleler bahar'a veya yaz'a düşer, işte o zaman ben de suya bir kar tanesi.

Bir sevdan varsa eğer sıkı sarıl ona!

Hayatın gözyaşları damlıyor her bir an, tane tane…

Düşen her bir damla, yürekten kopup atılan bir dert aslında; seneler geçtikçe zamanın iz bıraktığı yolları izleyip yere düşerken farkında olmadan rahatlatan.

Hayat bir sınama tüm yaşayan varlıklara. Bir şeyler tamken bir şeyler muhakkak eksik kalır, adaletten yoksun saydığımız yaşamın temel kuralı işte... Gülümseme ne kadar duyulan mutluluğun ifadesiyse ağlayan gözler de ezilen yüreklerin. Kâh gülerken kâh ağlamak bundandır belki de kim bilir?

Ruhlarımızı kaybetmeye başlamıştık sadece

''Duygu sömürüsü yapma bana! Zor bir dönemden geçiyorum hepsi bu, dramatize etmenin gereği yok! '' dedi şaşkınca, söylediklerime anlam veremeyerek.   

Sahi bırakmasanıza beni yalnız?

Ufacık geliyorum kendime. Herkese her şeye yetecek kadar çenem düşükken kendime az geliyorum bazen. Yetmiyorum ben bana. Korku da var biraz, nedensiz çıkıveriyor işte. Çıkmadığı zamanlarda bambaşkayım sanki; her şeyi yapabilirim gibi bir güven geliyor bana. Akıllara zarar bi' güven. Elbette her insanda olması gereken kadar ama bende başkalaşım geçirmiş bir güven. Korku geliverince her şey altüst oluyor, yarıda kalıyor olan da biten de.   

Bir gece ansızın gireceğim rüyana

Bir gece ansızın gireceğim rüyana. Gözlerime bakamayacaksın, özür dileyeceksin. Sevdamın büyüklüğüne ve gücüne inanarak ellerini bana uzatacaksın.

Kar yağıyor şehrime

Kar yağıyor şehrime. Babası tarafından elma şekeri ile ödüllendirilen bir çocuk sevinci gibi bir anda şaşırıp bir anda normale dönen ifade ile dışarı bakıyorum. Sanki gördüğüm ile görmediğim arasında mekik dokuyorum zamana. Kar beyazdır biliyorum, kar soğuk, kar tüm yüküne rağmen sessizdir.   

Hangi hikaye tamamlanıp da bitiverir?

Ben öldüm. Tekrar dirildim sonra. Ara vermiştim yaşamaya. Bilinçle yapmıştım bunu. Yapmam gerektiğini bilmenin bilinciyle. İliklerime kadar nefessizdim o zamanlar. Uzun bir hikaye biriktirdim kendime bu süreçte.

Tarifi zor bir ürpertinin öyküsü. Nereden başlasam ucunu kaçırıyordum. Cümleler devrikti, içleri boş, sesleri kısık ve her hamlem sonuçsuz kalıyor, olduğu yere yıkılıyordu. Gülümsediğim tek kişiydin. Yanlış deneyimler insanı ne kadar zorluyor. İnsanı içine zorluyor. Oysa, hep bilirdim ki bir insanı kaybetmek bir savaşı kaybetmeye benzemezdi. Bir insanı kaybetmek bir güruhu kaybetmeye de benzemezdi. Bir insanı kaybetmek acıydı. Ne kadar yalınsa cümle, o kadar da derindi. Bir insanı kaybetmek, acıydı. "Gülümse."