Telefon çaldı, düşünce askıda kaldı

Gelmiş ilkbahar, çiçekler açmış, etraf yeşil, parklara taşan insanlar... Pek seviyorum baharları. Ben de sokağa attım kendimi. Planlamadım açıkçası nereye gittiğimi, saçımı başımı. Tüm gün evde oturmanın acısını çıkartmak içindi bu kaçış. Bir de yanıma aldığım müzikçalarım, tamamdır...   

Ağır geliyor benliğim

Her şeye sıkıldım demekten, her şeyden sıkılmaktan sıkıldım. Boğazım düğümleniyor bu aralar sık sık. Belli etmeyeyim diyorum, sıkıyorum kendimi sıkılmışlığımla, yalnızlığımla. Neyi dert ettiğimi bilmiyorum, neyi istediğimi. Alıp başımı gitsem uzaklara... Olacak şeyler söylemeliyim, dilemeliyim değil mi? Yazmayayım artık. bırakayım tüm bunları diyorum. Sıfırdan alayım her şeyi. (sol omzumdan bir ağrı saplanır) ucundan tutayım istiyorum, elimi uzatamıyorum. Koptum, ha düştüm ha düşeceğim...

Hani kötü hissedersin, dökülmez ya ağzından bir kaç cümle, geçici bir şeyse eğer ortalığı karıştırmaya gerek yok dersin ama içine dert olur. Demediğin için hayıflanırsın. Üstünden geçmiştir de, ama içinde öylece kalakalmıştır. İçindeki o pırpır eden şey artık yoktur eskisini istersin, gülümsemeyi istersin çocukluğundaki gibi. Gülmüyor değilsindir aslında ama tadı yoktur öncekiler gibi. Her şey bir hiçten mi oluşmaktadır aslında? Ben niçin dersleri takip ediyorum, niçin çalışmak zorundayım, kimin için uğraşıyorum, amacım ne? Sonu zaten belliyse... Anlayamaz kimse beni, anlaşılayım diye bir amacım da yok. Ağır geliyor benliğim, her şeyin yolunda olması gerekirken boşluk ve içindeki niye?

Kinyas ve Kayra |Hakan Günday

Uyumadım. Pişman olmadım. Kendimden bile. Ben gerçektim. Dünyanın en gerçek adamı! Bana ait bir gezegen bulana kadar insanlara ve kendime zarar vermeye devam edeceğim... Biliyorum, beni linç edecekler. Beni bütün dünya öldürecek. En derinde benim cesedim olacak ancak bedenimi toprak bile kusacak... 

Niye yarım kaldım ben?

Şöyle oluyor yani, Biri geliyor hayatına, diyorsun ki "Tamam yani artık bundan sonra yalnızlık yok. İki kişiyiz, biz her şeyi iki kişilik düşüneceğiz.." Sonra... Çekip gidiyor yani... Tamam, gidiyor yani O. O zaman ikiydik, ben şimdi tekrar bir kalacağım, yani bir kalmam lazım, öyle olması lazım. Ama bir de kalamıyorum. Yarım kalıyorum.. "Niye yarım kaldım ben?" Niye şimdi benim yarımımı aldı götürdü giderken? Beni böyle yarım bıraktı.

Kurut pınarlarımı!

Bazen müziklerde buluyorum seni, belki de bu yüzden seviyorum nostaljiyi ve eski olan her şeyi. Tüm duygularım ve anılarım yenileniyor ve sen can buluyorsun yine. Ağlatır ama diyeceksin, hatırlamak ağlatır evet, ama o tarifsiz kavuşma duygusu... Değer! Sen ol yine her günümde ve kurut pınarlarımı.

Sana söylenecek ne kaldı?

Sana söylenecek ne kaldı artık, onu bilmiyorum. Benliğimin büründüğü matem havasını, bedenimin büründüğü siyahları anlatsam ilgini çeker mi ki?   

"Değişeceğim" kodu

"Artık bugün..." diye uyandığım sabahlardan biri yine. "Değişeceğim" kodunu bilmem kaçıncı defa giriyorum sisteme ama her zamanki gibi bekleme süresi ve sonunda hata verecek, belli. Sorun ne desen bilemem ben de sanırım fazla düşünüyorum hani dil öğrenirken "basit kur" derler ya cümleleri, "basit düşün", hayatı öyle düşünemiyorum işte sanırım. Halbuki herkes o kadar da derin değil, o kadar da takmıyorlar ne dediğini ne yaptığını, yani sanırım. Bu "sanırım" yiyor bitiriyor işte beni. Ya takana rastlarsam?