Kumdan Kaleler

Nereden başlamalı?
Sanattan mı? Yaratılıcıktan? Duygudan?
Amaçtan? Sonuçtan? Ya da yöntemin kendisinden?
Benzerliklerden? Farklılıklardan? Bizlerden?

Fırsat buldun, dök içini!

Bu hafta tiyatroda ödül konuşması yapmamız istenmişti. Önce "Yazıp oynasam mı?" dedim, sonra "Yazıp, yönetip oynasam mı?" dedim. Versiyonlarıyla aklımda uyarlanabilir bir hikaye varken her alana saldırmak istesem de teşekkür kısmı uzadıkça hayali karakterler artıyordu ve gerçeklikten uzaklaşmak duygudan da çıkarıyordu beni. Sonuç olarak yazdığım bir eserden ödül almaya karar verdim ve metnimi hazırladım. Şimdi de buraya koyuyorum evet, çünkü mesaj veremeden duramadığım bir yazı oldu.

Hayatını ne kadar doldurursan doldur

Hayatını ne kadar doldurursan doldur, olmaz. İnsan sevdiğini özler, Hoşça falan da kalamaz. Bazen yanındayken bile özlersin, kalkmış diyorsun ki "uzakta ama iyi" olabiliriz. Sen ol, sen hep iyi ol, nerede olursan ol, iyi ol. 

Kalmadı

Gelecek diyoruz, güzel günler gelecek. Bekliyoruz. Kendi kendine gelen tek şey var, o da ölüm... Ne haddimize onu unutuyoruz? Zamanmış, vakit varmış; hiçbir şeye yetecek zaman yok, kalmadı. 

NF - HOPE

Ruhumda bir sağanak

Ruhumda bir sağanak, her damla yakıyor ruhumu, içim yarılıyor en orta yerinden, eksiliyorum. Geceler geçmiyor, günler bitmiyor, mevsimler ise dönmüyor artık. Hep, her yer, hem aynı hem de o kadar eksik ki, o kadar eksik ki... Kanıyor içimde bir şeyler. Kopan parçalarıma kan doluyor, acım dönüşmüyor; tükenen yanlarımı tamamlayamıyor,  nefesimi bile tam almama engel oluyor. Siz ruh halinizi nefes alabilme düzeyinizden ölçebiliyor musunuz? Kesilen nefeslerimiz kim bilir içimizdeki hangi kesiklerden kaynaklanıyor düşünüyor musunuz? Demedik mi kesici delici alet yok diye? Ben, artık... Nasıl?