CLANN - KIN Fables: The Stolen Child

 

Çoktan seçmeli hayat

Müziksiz başlamayalım: Archive - Everything's Alright (bir klasik olarak en altta video olarak da var)

Bazen herkesin iki yaşamı var gibi geliyor, sonra diyorum "Sadece kendine bakarak genellemese yapmasan mı?". En basitinden yaşayabildiğimiz ve yaşayamadığımız iki dalı var sanki hayatlarımızın zihinlerimizde ilerleyen. Her kararla dallandığını düşünürken evrenin, neden aksiyonlarla sınırlıyoruz ki bu dallanmayı sahi? Her monolog da yarınımızı etkiliyor sonuçta. En çok vaktimizi yiyen yine biziz; biz ve karşılaştırmalardan kurtulamayan zihnimiz. Bu düşünceler bazen karşılıklı da oluyor, ki mantıksızlığı bu daha da vurguluyor; birbirine tam güvenemeyen çünkü kıyaslamalarda hep kendini zayıf halka olarak gören bizler, sahi ne saçmalıyoruz?

Malum, söz geçmiyor kendilerine

Zamanı yenmeyi düşünüyoruz, oysa sadece bekliyoruz. Zaman bizimle birlik olsun istiyoruz, aslında sadece üşeniyoruz. Her şeyi başından ve sonundan ibaret düşünüyor, süreçleri unutuyoruz. Sahi, unutabiliyor muyuz?

Evrenin çok mu umrundayız?

Zihninizi nereye tatile çıkarıyorsunuz? Güvenli yeriniz nasıl bir yer? O en sevdiğiniz anınız ne kadar uzak bir zamandan? Gerçek mi peki? Bir de hafıza mekanları var aslında. Daha önce müziklerin geçmişe açılan mini geçitler olduğundan da bahsetmiştim, ama mekanlarda olay biraz daha farklı. Haliyle daha bariz ama daha parçalanabilen bir olgu mekan. Herhangi bir konuşmayı, gülmeyi, ağlamayı bağlayabiliyorsun bir metrekarenin onda birine, sonra kalan dokuza bir kedi bir de sen sıkışıyorsun. Bazıları içine huzur getiriyor her geçişte, bazıları sızlatıyor ruhunun derinliklerini. Kadıköy mesela, kötü anılarımın en az olduğu yer olduğu için seviyorum belki. Hoş bir de üstüne yazma olayı var. Diskin üzerine yeni veri yazmak misali, aynen. Kötü mü hatırlıyorsun bir yeri, üstüne güzel bir anı inşa edip hafızanın aynı alanına yazıyor ve kurtuluyorsun. Bilgisayarda da dosyayı silince aslında izi kalır (ve erişilebilir ya dosyalar) en başta, ama yeni veriler o alana yazılınca her şey tamamen gider, o misal. Kadıköy'ü karış karış güzelleştirdim zihnimde. Hoş daha yakında da güzel anı merkezlerim var, evimin bahçesinde bile (anı merkezi de bir değişik duyuluyor ya, neyse) ama anılar arasında gezmenin tadı başka. Hem burada deniz yok, Kadıköy iyidir iyi.

Taşanlar

Önce müzik: Zbigniew Preisner - To Know (en altta YouTube videosu olarak da var)

Jack Gilbert'in bir şiiri ile giriş yapalım, taşıran son damla olarak burası onun hakkı.

Kalbi anlamak için kalbin bildiklerini sökmedik mi?

Ancak sabahı yeniden tanımladıktan sonra kavuşmadık mı, karanlık gecelerin ardındaki sabaha?

Tek bir yıldızı görmek için,

Unutmalıyız bütün takımyıldızlarını

İlet(iş)im Çağı

Hepimiz kendi hikayelerimizi yaşıyoruz. Kendimizi önemli hissetmek istiyoruz bazen, bazense kalabalıklar içerisine karışıp sorumluluklarımızdan kaçmak. Sıkça değişiyor, dönüşüyor, sonunda "bir anda" duruluyoruz. "Değiştim" demek kolayken "Değişeceğim" demek ne denli zor aslında. Değiştirmek istediklerimiz ve belirtebildiklerimiz "zaten istediğimiz" bazı rutinlerin hayatımıza adaptasyonundan ibaret, ama "Değiştim!" dedirtenler hiç de planladığımız şeyler değil. "Ama devir değişti!" dediğinizi duyar gibiyim (yoo değilim...), peki bundan sonra hiçbir şeyin değişmeyeceğini düşünmenizin nedeni ne?

VVN · VVN - Last Chapter In Time, First Chapter In Eternity