Tarihin aydınlanmayı bekleyen sayfaları

Geçiyor zaman tarihe karışıyor her şey. Başlangıçlar, dönüşümler ve bitişler. Her şeyin başı değil midir en önemli kısmı? "Tarihin karanlık sayfaları sayılacak bir yerde dursun mu bu?" cümlesi duruyordu burada tek başına. Düşünceler birbirini kovalamaya başladıktan sonra nereye varırız ben de bilmiyorum, henüz bilmek de istemiyorum. Tarih olacağı kesin de karanlık ya da aydınlık söylemi bugünleri "beni ben yaptı" diyerek bağrıma basıp basamayacağıma göre şekillenecek. Bakış açımız ne denli değişiyor zamanla değil mi? O en sevdiğin kitapları bir de şimdi okusana. Ne kadar farklı geldiklerini görünce şaşıracaksın. Hafızamız bile ne seçici...

Mutluluklarınızı biriktirir misiniz bir kenarda?

Mutluluklarınızı biriktirir misiniz bir kenarda? Ölçülebilir olanları en azından? Son bir senedeki en iyi hissettiğiniz anlar toplamı ne kadar mesela? Hatırlamak ister misiniz onları? Hatırlamak gülümsetir mi sizi? Tekrarını iple çeker misiniz ya da o ana dair en ufak bir şey bile içinizi ısıtır mı? Bir yerlere önemsediğiniz şeyleri ve ufak detayları kaydeder misiniz biraz da bu nedenle? Bu garip bir şey mi sizce? Her şeyi kaydetmek belki garip olabilir, biraz da kendi hayatını fazla ciddiye almak belki, ama orada da "kimle ilgili" diye bir soru çok şeyi değiştirir gibi geliyor bana?

Hani bir an gelir

Hani bir an gelir, sen sen olmaktan çıkarsın, gözün başka bir şey görmez, nefes almak bile zor gelir adeta. Her şey üstüne gelir, kaçmak istersin, nefret edersin her şeyden, herkesten, ve özellikle kendinden. Nefretimin içinde bazen sevgiyi de yazsam yine de mutsuzdum. Korkuyordum sevmekten, o yüzden daha kolayıma kaçan bir yol bulmuştum, ben sevginin kendisini seviyordum. Hani derler ya "ben seni sevmeyi sevdim" diye aslında bu kendini kandırmaktan başka bir şey değil, sevgiyi sevmek diye bir şey yok, yeni yeni anlıyorum bu hatamı. Güzel bir rüya görüyorum da uyanacakmışım gibi geliyor zaman zaman; bazen ise "Ne malum, artık değil hem" derken buluyorum kendimi. Bu rüya değil, değil mi? Sevdiğim sen gerçeksin, sana olan duygularım gerçek, ne olur bunlarım gerçek olduğunu söyle bana. Söyle ki içimdeki umutlar hiç sönmesin. Bir yağmur damlasıyla buldum seni bir yağmur damlasıyla tertemiz geleceğim sana...

Günlerden bir gün

Her şeyin başı müzik: Max Swan - Downstreams (en aşağıda gömülü hali de var)

Günlerden bir gün, içine çektiğin nefes bile değişiverir mesela... 

Oldu mu nihayet?

Kalktım, garip bir hisle doğrulduğumda karşımda çok hafif bir ışık hüzmesi vardı, onun dışında etraf tamamen karanlıktı. Ölümü o kadar çok düşünmüşlüğüm var ki "Oldu mu nihayet?" dedim içimden, "Tamamlanamayan bir hikaye daha böylece bitti mi?". 

Satır aralarında

İnsan hazır olmadığını duyamıyor, anlayamıyor, bunu anladım alttaki replik tekrar karşıma çıkınca.

"İnsan kelimelerin peşine düşerken elinden kaçırdığı bir hayat olduğunu ne zaman anlar? Ya anladığında, o hayat geri dönülemeyecek kadar uzaktaysa ne hisseder?" (The Words, 2012)

Bazı bazı düşünceler

Bazı bazı doluyor içim, bir şeyler yapmam gerektiğini hissediyor ama ne yapmam gerektiğini kestiremiyorum. Ne istediğimi değil, ne yapmam gerektiğini. Mesela yazı bir rahatlama yolu benim için, konuşmak misali; her ne kadar artık tam yetmese de. Hep susardım ve yazardım, başka çarem yok gibi düşününce yeterdi de bu bana; ama bir kere konuşabildiğini de gördükten sonra yazmak asla yetmiyor. Yazmak artık olsa olsa taşmak üzere olanların çok azının basit bir tahliyesi, günü kurtarma operasyonu.