Ruhumda bir sağanak

Ruhumda bir sağanak, her damla yakıyor ruhumu, içim yarılıyor en orta yerinden, eksiliyorum. Geceler geçmiyor, günler bitmiyor, mevsimler ise dönmüyor artık. Hep, her yer, hem aynı hem de o kadar eksik ki, o kadar eksik ki... Kanıyor içimde bir şeyler. Kopan parçalarıma kan doluyor, acım dönüşmüyor; tükenen yanlarımı tamamlayamıyor,  nefesimi bile tam almama engel oluyor. Siz ruh halinizi nefes alabilme düzeyinizden ölçebiliyor musunuz? Kesilen nefeslerimiz kim bilir içimizdeki hangi kesiklerden kaynaklanıyor düşünüyor musunuz? Demedik mi kesici delici alet yok diye? Ben, artık... Nasıl?

Son aralık

" Çevremdekilerin beklentilerini yansıtan aynalar toplamından ibaretim."

Okumuş muydunuz bu sözleri? Kendinizden kopunca merkeziniz bile sizden kaçar zira. Prangalarınızı kendiniz bağlar, biraz da böyle tutunmaya çalışırsınız hayata. Kendinizden geçmenin bir versiyonu işte. Kendine kayıtsız kalma hali, sınırların belirsizleşmesi tehlikeleri de beraberinde getirir. 

"Yara aynı yara, dil aynı dil; biz neden bu kadar yalnızız?"

Yüzeysel konuşmalar, gündelik şikayetler, çevreye ufak serzenişler... Paylaşmak bu muydu? Peki ya reddedilmek, yetersizlik ve suçluluk gibi hisler ne olacak? Yaralarımızı sakladıkça ve birbirimizden uzaklaştıkça şifayı sadece uzmanlarda arayan bir topluma dönüşüyoruz. Kültürün bizi bu yolu sürüklemesi ne acı... Kendi doğrusunu kurmaya çalışan onca zihin, sıfır anlayış, sıfır nezaket; bencil dövüşler, aynı odada alınan tersine soluklar. Anlamıyorum iletişmeme tercihini, keza "Anlaması lazımdı" şikayetlerini de. Anlatman lazımdı belki de? Anlatmamız lazımdı. Sustuklarımızı yaşanmışlık sayamayız sonuçta. Ve evet, benim buraya yazmam da pek konuşma sayılmaz. 2023 hedeflerim kısa ve net, 2022 hedeflerimi gerçekleştirmek...

CLANN - KIN Fables: The Stolen Child

 

Çoktan seçmeli hayat

Müziksiz başlamayalım: Archive - Everything's Alright (bir klasik olarak en altta video olarak da var)

Bazen herkesin iki yaşamı var gibi geliyor, sonra diyorum "Sadece kendine bakarak genellemese yapmasan mı?". En basitinden yaşayabildiğimiz ve yaşayamadığımız iki dalı var sanki hayatlarımızın zihinlerimizde ilerleyen. Her kararla dallandığını düşünürken evrenin, neden aksiyonlarla sınırlıyoruz ki bu dallanmayı sahi? Her monolog da yarınımızı etkiliyor sonuçta. En çok vaktimizi yiyen yine biziz; biz ve karşılaştırmalardan kurtulamayan zihnimiz. Bu düşünceler bazen karşılıklı da oluyor, ki mantıksızlığı bu daha da vurguluyor; birbirine tam güvenemeyen çünkü kıyaslamalarda hep kendini zayıf halka olarak gören bizler, sahi ne saçmalıyoruz?

Malum, söz geçmiyor kendilerine

Zamanı yenmeyi düşünüyoruz, oysa sadece bekliyoruz. Zaman bizimle birlik olsun istiyoruz, aslında sadece üşeniyoruz. Her şeyi başından ve sonundan ibaret düşünüyor, süreçleri unutuyoruz. Sahi, unutabiliyor muyuz?

Evrenin çok mu umrundayız?

Zihninizi nereye tatile çıkarıyorsunuz? Güvenli yeriniz nasıl bir yer? O en sevdiğiniz anınız ne kadar uzak bir zamandan? Gerçek mi peki? Bir de hafıza mekanları var aslında. Daha önce müziklerin geçmişe açılan mini geçitler olduğundan da bahsetmiştim, ama mekanlarda olay biraz daha farklı. Haliyle daha bariz ama daha parçalanabilen bir olgu mekan. Herhangi bir konuşmayı, gülmeyi, ağlamayı bağlayabiliyorsun bir metrekarenin onda birine, sonra kalan dokuza bir kedi bir de sen sıkışıyorsun. Bazıları içine huzur getiriyor her geçişte, bazıları sızlatıyor ruhunun derinliklerini. Kadıköy mesela, kötü anılarımın en az olduğu yer olduğu için seviyorum belki. Hoş bir de üstüne yazma olayı var. Diskin üzerine yeni veri yazmak misali, aynen. Kötü mü hatırlıyorsun bir yeri, üstüne güzel bir anı inşa edip hafızanın aynı alanına yazıyor ve kurtuluyorsun. Bilgisayarda da dosyayı silince aslında izi kalır (ve erişilebilir ya dosyalar) en başta, ama yeni veriler o alana yazılınca her şey tamamen gider, o misal. Kadıköy'ü karış karış güzelleştirdim zihnimde. Hoş daha yakında da güzel anı merkezlerim var, evimin bahçesinde bile (anı merkezi de bir değişik duyuluyor ya, neyse) ama anılar arasında gezmenin tadı başka. Hem burada deniz yok, Kadıköy iyidir iyi.

Taşanlar

Önce müzik: Zbigniew Preisner - To Know (en altta YouTube videosu olarak da var)

Jack Gilbert'in bir şiiri ile giriş yapalım, taşıran son damla olarak burası onun hakkı.

Kalbi anlamak için kalbin bildiklerini sökmedik mi?

Ancak sabahı yeniden tanımladıktan sonra kavuşmadık mı, karanlık gecelerin ardındaki sabaha?

Tek bir yıldızı görmek için,

Unutmalıyız bütün takımyıldızlarını