Zamanın sessizliği

Her şey konuşuyor, farkında mısınız? Saatlerin tikleri (ve de takları...), rüzgarın taşlardan çıkardığı o ince melodi, nefesimiz... Ama en gürültülü ses, kimisine en zayıf gelen aslında; zamanın sessizliği. Kimse onu gerçekten duyamaz ama herkes hisseder. Zaman, fark edilmez bir misafir gibi damarlarımızda dolaşır; biz anlamadan, yüzümüze solgunluğunu işler. Bir yankı gibi; ne başı ne sonu belli... Hepimizi yeneceğinin rahatlığıyla, sakince akar ve geçip gider üstümüzden. O akarken, biz tutunacak bir dal ararız. Ama zamanın ne dalları vardır ne de kökleri...

Her şey dahil

Her şeye dair, her şey dahil; aradığımız ne varsa içimizde. Her son ve her başlangıç, en başından en sonuna kadar bizimle.

Müzik iyidir: Hendyamps Studios: Beginning to End: Act IV (en altta gömülü halde var)

Earthside - All We Knew And Ever Loved

Semantik Doygunluk

Sözcükler üzerinde belli bir kilometreyi aştıktan sonra semantik doygunluk diye bir illet geliyor. Tam bir şey anlatacaksın mesela, sürtünme kuvveti misali aşman gereken bir anlam sorunu kelimelerini durduruyor. Aşırabildiklerinle konuş konuşabilirsen. Konuşsan ne olacak diye de bir "detay" var elbet. Bazen çözüm yok çünkü, bazen "doğru" diye bir şey yok. Bazen seçilebilecek bir yol bile yok. Kandığın kadar kanıyorsun, o kadar. Acıyı zamana değil acıya kırdırabilirsin artık/ancak.

İç dökümü

 + Günaydın, aslında saate göre bunu demek doğru değil ama... Neyse, kendine gelmene sevindim.

E yok artık, düşüncelerimi farklı seslerde duymaya mı başladım şimdi de? Demek kendimden gitmişim, ne kadar gitmişim peki anlatsanıza biraz? Niye dönmüşüm ki hem? Kalsaymışım oralarda...

+ Sesimi duyuyorsunuz değil mi?

Duymuyorum desem gidecek misin? Sen kimsin ki? Neresi burası ya da? Aslında son sorunun cevabı bariz gibi. Kendimi kandırmamın alemi yok. Sahi kimim ben şimdi?

- Duyuyorum, evet. 

+ Güzel, şimdilik her şey yolunda gözüküyor. 

Her şey yolunda aynen. 

+ Ben yarım saat sonra tekrar geleceğim, bir isteğiniz var mı?

Yalnızlık.

- Yok, teşekkür ederim.

İnsan kendini tekrar eden bir canlı...
(Yine başladı salak salak "insan" diye kendinden bahsetmeye.) 

Şiir kadar

Bir şey var, adını koyamadığım.

Kırılmaktan öte, parçalanmak gibi.

Toplamaya çalıştıkça dağılıyor...

Dağılıyorum.

Bir şey var, halledemiyorum.

- Turgut Uyar

Düşü(nemi)yorum

Zaman duruyor. Akmıyor artık.

Ruhumun orta yerinde bir patlama oldu, içime çöküyorum.

Düşünmeye çalışıyorum...

Ben... Ben artık düşünemiyorum.

Artık sadece (d)üşüyorum.